Wiadomości

Płomień zniczy ma swoją symbolikę

63
01.11.2020

A moim zdaniem... (od najstarszych)

Pokazuj od
najnowszych
Największe
emocje
Nadejdzie dzień A kiedy nadejdzie dzień 1 listopada i dzień się zasnuje mglistym woalem pójdę uklęknę przed grobem matki i wonne znicze odpalę. Niech jej rozjaśnią mroki wieczne ogrzeją chłód z grobowych czeluści zapukam w kamień zimny i głuchy i powiem matko jestem a już ci. Przyniosę ci matko złociste chryzantemy te które tak kochałaś w ich niezwykłej krasie chciałbym by stały tak piękne do wiosny ale czy da się. Przyniosę ci w sercu uśmiech twych wnuków których słuchałaś każdego poranka jeszcze dziś słyszę gdzie jesteś babciu kup mi dziś loda i z cukru baranka. Na ziemi jesień w całej swej krasie złociste kobierce leżą wszędzie w modlitwie do boga mam jedno przesłanie przytul ją panie to moje orędzie. Henryk Siwakowski.
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Smutek i żal Gorące serca w nich smutek i żal wokoło kwiaty płonące znicze idą powoli niczym skazańcy całe rodziny których nie zliczę. Zapach perfum i wosku wręcz drażni nos czuć żywicą iglaste wianki i tylko szarfy na wiankach rozwiewa wiatr hardy pożegnalne niezwykłe kokardy. Słychać szloch i modlitwę ktoś tam klęczy na grobem ustawiają kolejne znicze a tłum ciągnie jak pociąg idzie wolno do przodu tłumy tłumy których nawet nie zliczę. Lecą z drzew złote liście w deszczu w mokrej asyście wokół piękne złote kobierce jak konfetti spadają każdy w innym odcieniu i chwytają urodą za serce. A marsz ludzki wciąż trwa marsza żałobnego ktoś gra dzwonią puszki od monet żebracze gwiżdże wiatr słychać trzask pękającego szkła stara wrona na drzewie kracze. Henryk Siwakowski.
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Wiatr gra Wiatr smutną zaduszną rapsodię gra kłębią się w głowie myśli tułacze wracają wspomnienia za tymi co odeszli modle się za ich dusze i cicho płaczę. Obcieram łzy słone i ciężkie ten sam scenariusz jak co roku patrzę na uśmiechnięte zdjęcie matki jestem jak w transie nie mogę zrobić kroku. Rozmyślam o życiu tak szybko przemija a lata idą jak dziś te tłumy patrzę na niebo zasnute jak me oczy to chwila refleksji zadumy. Wokoło stoją złociste chryzantemy to kwiaty zmarłych dla nich to cudo kwitną w przeróżnych odcieniach kolorach na biało złoto fioletowo rudo. Znicze całe morze zniczy to symbol życia i pamięci niech płoną dzisiaj rozjaśnią im mroki niech ten szczególny dzień się święci. I my tu kiedyś złożymy swe kości gdy koniec obwieści kościelny dzwon staniemy się tylko prochem marnym a ziemia na nas wyda nowy plon. Henryk Siwakowski.
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Dzień płacze Dziś 1 listopada dzień Wszystkich Świętych smutny deszczowy dzień płacze rusza marsz żywych w hołdzie umarłym a w sercu smutek się kołacze. Cmentarz okryty białym woalem strzelają z hukiem w deszczu płonące znicze spadają chłodne krople deszczu jak słone łzy na policzek. Ci co odeszli nie maja już nic daleka przed nimi droga do boga i całun z ziemi czarnej i mokrej niczym kajdany na ich nogach. Znicze migają jak ludzkie oczy czuć zapach wosku i wonnej żywicy maszerują pokolenia w pochodzie żywych skruszeni pokutnicy. Gdzieś z boku słychać cichą modlitwę stawiają kwiaty zmarłym w darze spadają ostatnie z drzew złote liście typowe jesienne pejzaże. Wracają wspomnienia za tymi co odeszli leją się łzy wzruszenia kolejne puste buty ktoś odszedł na wieczność nie zdążył powiedzieć do widzenia. I tak co roku od zarania dziejów ciągną się ludzkie tłumy kolejny marsz żywych w hołdzie umarłym chwila refleksji zadumy. Henryk Siwakowski
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Nie do twarzy nam Nie do twarzy nam ze śmiercią nie dla nas chłód czeluści i wieczne mroki chcemy bez końca ku słońcu iść i w sercu mieć miłość i świata uroki. Nie do twarzy nam z kostuchą choć szron na włosach i skrzypiące kości chcemy bez końca miłość garściami brać i ciągle żyć w miłości. Nie do twarzy nam z tą postacią odejdź przepadnij kusicielko ja na życie ochotę bardzo wielką mam i miłość w sercu mam wielką. Nie oddam ci swej duszy ty o tym wiesz więc na nic twe podchody choć lata lecą i szron na głowie lśni wciąż w sercu jestem ciągle młody. Chcę patrzeć na słonce a nie płonące znicze i wąchać kwiaty a nie sztuczne dalie chcę żyć jak najdłużej i kochać gorąco i zrywać wonne białe konwalie. Henryk Siwakowski
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Dudnią kamienie Ziemia drży pod stopami spadające kamienie dudnią o wieko trumny słyszę szloch i płacz zalewa ludzkie oczy jak deszcz ulewny jak anielskie hurmy. Czerwony na twarzy trębacz z wysiłkiem gra pożegnalną ciszę szloch zagłusza słowa księdza co chwilę lament rozpaczy słyszę. Spuszczone głowy przeszklone oczy wszyscy podają rodzinie dłonie wyrazy współczucia mówią cicho i każde serce żalem płonie. Żałobne stroje czarny kir nieopisany w sercach wielki żal czarne woale na twarzach bliskich niezwykły ziemski smutku bal. To cała nagroda za nasze życie czarny gliniasty całun z ziemi i brzemię ciężkie jak nasze życie gdy serce zgaśnie i w oczach się ściemii. Henryk Siwakowski
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Zaduszny koncert Jesienny koncert deszcz na szybach gra jak werble dudnią spadające kasztany za oknem wiatr ołowiane chmury gna złocistych liści kolorowe tumany. Tańczy wiatr z nimi wywija piruety czasem zakręci skocznego oberka na gołych konarach czarne wrony siedzą czasem wróbelek cicho zaćwierka. A wiatr tylko gwiżdże i tańczy jak szalony podrywa do rytmu wszystko dookoła odlatują kluczami ostatnie ptaki trzęsie się z zimna brzoza goła. Powraca nostalgia za tymi co odeszli jak mgła jesienna na nas opada płyną łzy z oczu słone i ciężkie i deszcz po szybach głośno gada. Wiatr deszczem zacina płyną łez kałuże drżą gołe drzewa zawstydzone na wietrze niebo zasnute czarną kurtyną i coraz chłodniejsze powietrze. A w sercu rany najmilsze wspomnienia tych co odeszli od nas na wieki czujemy ich obecność to ich apel poległych widzimy ich gdy zamykamy powieki. I znowu jak co roku marsz żywych ruszy w hołdzie umarłym jak co roku płoną lichtarze przepiękne chryzantemy ogromny żal w sercu i łzy w oku. Henryk Siwakowski
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Smutny październik Kończy się powoli smutny październik chmurami okryty jak czarnym woalem ożyły jak co roku ziemskie cmentarze pójdę na grób matki i świeczkę zapalę i cicho w sercu powtarzam pytanie czyś przyjął ją do siebie miłosierny panie. Na ziemi pada lecą złote liście deszcz mocno zacina a w jego asyście idą tłumy jak co roku marsz żywych się toczy widać spuszczone głowy i przeszklone oczy smutek w sercach wielki i ogromny żal idą wolno krok za krokiem jak na smutku bal. A marsz trwa dalej wciąż idą ludzkie tłumy to wszystko dla nich w hołdzie zmarłym chwila refleksji zadumy wokoło groby i las krzyży i zapach wosku drażni nos taki jest ludzki los. Płoną znicze wokoło pękają lichtarze wokół piękne chryzantemy przy nich smutne ludzkie twarze i deszcz jak łzy słone i ciężkie bez przerwy tylko pada to dzień smutku niezwykły jest 1 listopada. Henryk Siwakowski
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Idę Idę aleją cmentarną pada deszcz nie to nie deszcz to łzy tych którzy odeszli czuję na sobie wzrok zmarłych w podświadomości słyszę lament dusz w czyśćcu i piekle błądzących. Aleja śliska od łez pod stopami kleją się złote liście drzew które gołe stoją jak skazańcy i tylko biała mgła jest ich odzieniem. Kołyszą się na grobach białe i złociste chryzantemy z trzaskiem dopalają się ogniste znicze mijam smutne jak jesień blade twarze i pochylone krzyże a w sercu smutek jest moim bratem. Myśli tułacze przenikają w głowie niczym cienie zmarłych i kłębią się jakby pytały czemu panie czemu tak szybko życie nasze spala się i wygasa jak cmentarne znicze. Wokoło cisza i pustka tu całun ziemi pochłonął nasze szczęście miłość i radość to co kochaliśmy nad życie dawno robaki zjadły. Henryk Siwakowski.
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0
Portret twój Widzę twój portret matko na niebie choć czasem zasłaniają go chmury kiedy poczuję tęsknotę do ciebie podnoszę głowę do góry. Mówię cicho witaj matko głos mi drży i serce głośno bije pytam co tam u ciebie w na rajskich łanach ja tu na ziemi skromnie żyje. Przywołuję ciebie myślami i widzę jak machasz do mnie ręką wysoko wysoko na niebie chciałbym poczuć znów twoje matczyne ciepło lecz daleko mi do ciebie. Nagle odpływasz gdy zawieje wiatr i robi się z ciebie biały bałwanek a przed chwilą widziałem twój przepiękny portret i z białych rumianków na głowie wianek. Na ziemi matko zima trwa i mróz uparcie mrozi moje serce słyszę dzwoneczki pędzących sań i śniegu białe kobierce. Za pasem święta jakże piękne znowu narodzi się Chrystus pan i powędruje do Betlejem z kolędą a ustach ludzki klan. Henryk Siwakowski
(2020.11.01)
Do moderacji
Odpowiedz

info

1  
  0



Reklama X