UWAGA!
[X]lub zarejestruj konto na portElu.
Portret twój Widzę twój portret matko na niebie choć czasem zasłaniają go chmury kiedy poczuję tęsknotę do ciebie podnoszę głowę do góry. Mówię cicho witaj matko głos mi drży i serce głośno bije pytam co tam u ciebie w na rajskich łanach ja tu na ziemi skromnie żyje. Przywołuję ciebie myślami i widzę jak machasz do mnie ręką wysoko wysoko na niebie chciałbym poczuć znów twoje matczyne ciepło lecz daleko mi do ciebie. Nagle odpływasz gdy zawieje wiatr i robi się z ciebie biały bałwanek a przed chwilą widziałem twój przepiękny portret i z białych rumianków na głowie wianek. Na ziemi matko zima trwa i mróz uparcie mrozi moje serce słyszę dzwoneczki pędzących sań i śniegu białe kobierce. Za pasem święta jakże piękne znowu narodzi się Chrystus pan i powędruje do Betlejem z kolędą a ustach ludzki klan. Henryk Siwakowski