Do szczęścia trzeba zmuszać (copiątkowy felieton Marii Kasprzyckiej)

Gdybym był mądrzejszy, nigdy nie przyjechałbym z Ełku do Elbląga. Byłem przekonany, że to prawie Trójmiasto. Niestety, różnica w mentalności władzy jest porównywalna jak między polską Gołdapią, a rosyjskim Ozierskiem. Granicę wyznacza tu rzeka Wisła. Przez ponad 4 lata starałem się udowodnić, że w sferze sportu, rekreacji i kultury można tu naprawdę dużo zmienić i poprawić. Niestety, nie udało się. Pomimo, że niczego się w Elblągu nie nauczyłem, nie rozwinąłem się i nie dokształciłem, pozdrawiam Panią serdecznie i wielu wspaniałych ludzi, których tu poznałem i których miło wspominam. Życzę odwagi i zawalczenia o jak najwyższe funkcje w samorządzie.

I to właśnie takie komentarze, niestety prawdziwe, powinna sobie nasza władza brać do serca, bo one pokazują jaki potencjał i ludzkie chęci są w Elblągu marnowane z powodu anachronicznej i małomiasteczkowej mentalności naszych rządców. Mam nadzieję, że Pan jeszcze nie zrezygnował całkiem z chęci zmiany Elbląga na lepsze, nic nie trwa bowiem wiecznie, nawet najdłuższy okres smuty (ratuszowej;) kiedyś się przecież kończy;

A Pan z Ełku to jakie miał wyksztalcenie i kwalifikacje, ze az takie wilkie ambicje w Elblągu chcial realizować? Niech Pan powie jak się Pan tu z tego Ełku dostał? Rozumiem, że Pan jak wielki specjalista z publicznego naboru tu przyszedł? :)