Do szczęścia trzeba zmuszać (copiątkowy felieton Marii Kasprzyckiej)

Gdybym był mądrzejszy, nigdy nie przyjechałbym z Ełku do Elbląga. Byłem przekonany, że to prawie Trójmiasto. Niestety, różnica w mentalności władzy jest porównywalna jak między polską Gołdapią, a rosyjskim Ozierskiem. Granicę wyznacza tu rzeka Wisła. Przez ponad 4 lata starałem się udowodnić, że w sferze sportu, rekreacji i kultury można tu naprawdę dużo zmienić i poprawić. Niestety, nie udało się. Pomimo, że niczego się w Elblągu nie nauczyłem, nie rozwinąłem się i nie dokształciłem, pozdrawiam Panią serdecznie i wielu wspaniałych ludzi, których tu poznałem i których miło wspominam. Życzę odwagi i zawalczenia o jak najwyższe funkcje w samorządzie.