Nasze czołowe nieboszczki, jak Kolej Nadzalewowa, Żegluga Zalewowa pretendują do tytułów Miss Świata Utraconego Bezpowrotnie. Mętne, irracjonalne i zawiłe tłumaczenia tych faktów przez odpowiedzialne urzędy i instytucje przypominają wypracowania nieprzygotowanych uczniów, którzy szkołę mają w głębokim poważaniu, a najistotniejszym dla nich momentem jest chwilowa potrzeba braku oceny.
I nie jest istotne, że ich ocena będzie zawsze słaba, o czym doskonale wiedzą. Istotą rzeczy jest survival – czyli strategia przetrwania.
O tę strategie oparty jest także byt ogromnej populacji mieszkańców tych ziem (sądzę, że około 80 proc.), którzy za punkt honoru przyjęli fakt nieuczestniczenia w niczym i oczekiwania dawno już zapowiadanego końca świata. Ta właśnie symbioza celów i oczekiwań leży u podłoża niemożności zafunkcjonowania w naszym otoczeniu jakiegokolwiek realnego przedsięwzięcia posiadającego znamiona ekonomii, biznesu i dochodu.
Miasto i jego okolice spowite mgłą nieistotnych przedsięwzięć i ich zawiłych genealogii, poza niewielkim wachlarzem fajerwerków spraw pozytywnie zakończonych, pachnie mizerią oferty dla ludzi o dużym potencjale intelektualnym i profesjonalnym. Czyżby to była jakaś prawidłowość? Czy to tylko chwilowa niedyspozycja?
Najnowsze artykuły w tym dziale
Bądź na bieżąco, zamów newsletter
