„List otwarty do Rady Miejskiej w Pieniężnie
Pieniężno to moje rodzinne miasto, miejsce, gdzie się wychowałem, a także miejsce, które miałem okazję współtworzyć już jako architekt. Współtworzyć ze świadomością, że swoją wiedzą i pracą mogę podzielić się z mieszkańcami miasta, które nie jest mi obojętne.
Dlatego też z uwagą śledziłem doniesienia prasowe odnośnie obrad Rady Miejskiej i głosowania nad rozbiórką pomnika gen. Czerniachowskiego. Z przykrością dowiedziałem się, że wniosek został odrzucony, ponieważ jedynie połowa radnych opowiedziała się za podjęciem uchwały o rozbiórce pomnika. Jednym z argumentów radnych głosujących przeciwko były koszty rozbiórki, które musieliby ponieść podatnicy, czyli mieszkańcy Pieniężna.
Sprawa rozbiórki pomnika generała Czerniachowskiego ma też dla mnie wymiar osobisty, ponieważ jestem wnukiem żołnierza Armii Krajowej – Kazimierza Czaplińskiego, biorącego udział w operacji „Ostra Brama”.
Uważam, że pomnik ten powinien zniknąć z krajobrazu Pieniężna, ponieważ swoją obecnością daje świadectwo zobojętnienia wobec naszej historii. Jeśli pozostawimy pomnik, w świadomości nowych pokoleń gen. Czerniachowski będzie zajmował miejsce na równi z osobami naprawdę godnymi upamiętnienia.
W związku z powyższym deklaruję wykonanie na własny koszt wszelkich opracowań projektowych i branżowych niezbędnych do rozbiórki pomnika. Mam nadzieję, że moja deklaracja przyczyni się do rozwiania obawy tych radnych, którzy głosowali przeciwko. Liczę na to, że wraz z ludźmi dobrej woli uda nam się usunąć ten symbol systemu totalitarnego nie obciążając przy tym budżetu miasta.
Z poważaniem, arch. Damian Czapliński”
Kim był gen. Czerniachowski?
Iwan Czerniachowski (1906-1945) był generałem armii, najmłodszym generałem Armii Czerwonej.
Dowodził m.in. operacją wileńską i kowieńską, w wyniku których Niemcy zostali wyparci z Litwy i północno-zachodniej Białorusi oraz uzyskano przyczółki na lewym brzegu Niemna. 17 lipca 1944 r. w ramach tajnej operacji rozbrajania żołnierzy Armii Krajowej gen. Iwan Czerniachowski wraz z gen. Iwanem Sierowem przysłanym przez NKWD prowadził rozmowy z dowództwem AK. Podstępem wezwany na odprawę do budynku dowództwa Frontu Białoruskiego komendant ppłk Aleksander Krzyżanowski „Wilk” i szef sztabu mjr Teodor Cetys „Sław”, zostali rozbrojeni i aresztowani. Tego samego dnia, w godzinach popołudniowych, w miejscowości Bogusze miała się odbyć odprawa dowódców oddziałów partyzanckich, na którą zapowiedział przybycie zarówno ppłk „Wilk”, jak i gen. Iwan Czerniachowski. Odprawa zakończyła się jednak rozbrojeniem oficerów przez oddział NKWD.
W styczniu 1945 z 3. Frontem Białoruskim brał udział w operacji wschodniopruskiej, przełamując niemiecką obronę w północnej części Prus Wschodnich i wraz z 2. Frontem Białoruskim odciął od sił głównych zgrupowania niemieckie w Sambii, Królewcu i na wybrzeżu Zalewu Wiślanego. Zmarł ranny odłamkiem artyleryjskim podczas wizyty na linii frontu w okolicach Pieniężna, gdzie do dziś stoi jego pomnik.
Został pochowany na jednym z centralnych placów Wilna. Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę, w latach 90., jego ciało przeniesiono do Moskwy i pochowano na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Jego imię nadano miastu w obwodzie kaliningradzkim w Rosji.
na podst. wikipedii
