A moim zdaniem... (od najstarszych)
Pokazuj od
najnowszych
najnowszych
Największe
emocje
emocje
[3] Wspomniany w notatce z ENN Karl Gerull prawdopodobnie z powodu wybuchu I wojny nie wybudował restauracji na kupionej działce, gdyż w okresie międzywojennym prowadził gospodę przy Fischer-Vorberg 7 (obecnie Rybna/Panieńska). [4] Wspomniany w uwadze „ LU” burmistrz Tolkmicka Bernard Schlie miał przed II wojną duże zasługi dla miasta i b. dobre układy z Hamburgiem. Ściągnął tutaj nie tylko hamburskiego kupca A. Caspritza, ale przede wszystkim złożył atrakcyjną ofertę i w Tolkmicku powstała w 1938 r. filia hamburskiej „ Die Niedersächsische Marzipan- Marmelade- und Konserven Fabriken Gebrüder Engelken & CoHamburg Altona I” , czyli Dolnosaksońskiej Fabryki Marcepanów, Marmolady i Konserw Braci Engelken. Już przed II wojną fabryka zatrudniała ok. 200 osób i była ciągle rozbudowywana. Cukier do produkcji sprowadzano z Malborka, Pruszcza Gd. i Mełna k. Grudziądza. Symbolem tej fabryki był komin o wysokości 40 m. Po wojnie były tu Warmińskie Zakłady Przemysłu Owocowo-Warzywnego, znane jako „ groszki” .
[5] Padło pytanie: gdzie mieścił się w Elblągu konsulat Szwajcarii? Pierwotnie konsulat Szwajcarii mieścił się przy Friedrich-Wilhelm-Platz 18 (dzisiaj Plac Słowiański) a następnie przy Szosie Pasłęckiej Nr 20,a po przemianowaniu tej ulicy po I wojnie światowej – Tannenberg Allee Nr 45 (dzisiaj Aleja Grunwaldzka). To dzisiejszy budynek z kolumnami naprzeciwko restauracji McDonalds. Pierwszym honorowym Konsulem Szwajcarii - od 1920 r. i zarazem ostatnim przed 1945 r. był Ernst Stucki. Na ten temat prof. Marek Andrzejewski zamieścił obszerny artykuł w Roczniku Elbląskim, w którym przytoczył m. in. obszerną relację szwajcarskiego wicekonsula w Elblągu - Karla Brandenburgera (z-cy Ernsta Stucki), o tym jak Szwajcarzy zostali potraktowani w Elblągu po 10 lutego 1945 r. - przez okupujące od tego czasu miasto wojska sowieckie. Po wojnie w budynku d. konsulatu Szwajcarii była siedziba polskiego starostwa powiatowego.
Pomijając aspekty narodowościowe i polityczne - dyskretny urok minionych czasów tworzenia i budowania (bo nie wspomnę o rozkwicie) próżno by szukać w realu obecnym, który bardziej przypomina radosną twórczość no niestety w żaden sposób nie poukładaną wszak standardy działania i profesjonalizm to jakże dalekie i niedoścignione nam Polakom dziedziny - począwszy od sytuacji PKP a skończywszy na niemocy twórczej przedszkoli i śmiesznej "bezpłatnej służby zdrowia" i kryminogennym ZUS-ie soczysta paranoja z przyzwoleniem zainteresowanych.
Aborygenie, za 100 lat i o naszych czasach pisać będą z łezką w oku. Życie zawsze było trudne. Pamiętasz "kalosze szczęścia" Andersena?
Choć na pewno nie jestem młodzieńcem ani facetem w średnim wieku - potrafię dać sobie radę z rozróżnieniem "trudnych czasów” , (choć to pojęcie bardzo względne nieuwzględniające polotu i umiejętności) od przysłowiowego snu idioty, z którym stykam się ewrydej w rozlicznych dziedzinach życia i nie wynika on wcale z realu, ale głównie z beztroski i kompletnego braku odpowiedzialności za decyzje, wypowiedziane słowa i brak przestrzegania jakichkolwiek standardów. Takie polskie „ My z synowcem na czele – i jakoś to będzie… … … … … … … . ” .
pompatyczny, graniczący ze śmiesznością, styl wypowiedzi niektórych aborygenów nie jest w stanie ukryć słomy wystającej z ich walonek. A ten zwrot "real obecny" niech będzie znakiem rozpoznawczym aborygeniarstwa współczesnego.
miejscowy aborygen jest prostym sflustrowanym zrzędliwym pseudokomentatorem życia w naszym pięknym mieście
Nie pretenduje do miana błyskotliwego inteligenta, bo nim nie jestem, jednakże żaden z kmiotków miejscowych, jak sięgnę pamięcią nie odniósł się nigdy do kwestii podnoszonych w komentarzach lub wyłuszczonych przeze mnie. Bezimienni obszczekiwacze wszystkiego i wszystkich, to dość pospolita rasa w polskim narodzie i tym się brzydzę.
Z encyklopedii: Elbląg - miasto powiatowe, ludność - 129 tys. kmiotków i jeden Aborygen Miejscowy. O tempora, o mores. ..
• Absentem laedit, qui cum ebrio litigat