Tolerancja – siła czy słabość?

Na spotkanie zostali zaproszeni przedstawiciele środowiska osób niewidomych, głuchych, emerytowani nauczyciele szkoły oraz ks. Dr Andrzej Kilanowski. Debata była zwieńczeniem zadania skierowanego do wszystkich klas związanego z przygotowaniem w pracowniach gazetek dot. tolerancji oraz przeprowadzonych lekcji wychowawczych na jej temat.
   Młodzież w swoich wypowiedziach wykazała się teoretyczną znajomością pojęcia tolerancja , ale to nasi goście przez pryzmat swoich doświadczeń wskazywali nam jak to w życiu bywa. „Z tą tolerancją wobec niewidomych bywa różnie, zdarzało się, że ktoś celowo wprowadził mnie w błąd, że przyjechał inny autobus i zabłądziłem. Czasami ktoś widzący za bardzo chce pomóc i ciągnie niewidomego jak worek kartofli” – opowiadał Kazimierz Wrzałka, osoba niewidoma.
   Niesłysząca Marianna Maliszewska wspomina „Gdy byłam mała, dzieci na podwórku nie chciały się ze mną bawić, dokuczały mi, że jestem nienormalna. Teraz ludzie się do mnie przyzwyczaili i nauczyli się ze mną komunikować.”
   Emerytowane nauczycielki Jadwiga Kieruzel i Wanda Niedźwiecka przybliżyły młodzieży jak w latach wcześniejszych postrzegano osoby niepełnosprawne, odmienne , różniące się od tzw. przeciętnych. Zwróciły uwagę, że dawniej rzadko takie osoby widywało się w miejscach publicznych i wynikało to z różnorodnych przesłanek. Aktualnie coraz częściej osoby niepełnosprawne, odmienne, o innej orientacji są widoczne czasami wręcz transparentne. To na pewno zmiana i postęp w cywilizowanych społeczeństwach .
   Według kolejnego gościa każdy uważa, że jest tolerancyjny, ale gdy zdarza się sytuacja, że trzeba komuś pomóc, zainterweniować , gdy np. jesteśmy świadkami bójki, to odwracamy głowę. Gdy ktoś nas potrąci na korytarzu, to reagujemy wyzwiskami, agresją – według ks. dr A. Kilanowskiego. Uczyć tolerancji trzeba zacząć w domu rodzinnym każdego dnia, trzeba zacząć od siebie a nie wystarczy zorganizować debatę. Z tym stwierdzeniem zgadzamy się wszyscy.
   Młodzież zadawała pytania gościom m.in. jak radzić sobie z nietolerancją innych? Odpowiedź jednak nie jest tu jednoznaczną receptą. Pomocną staje się motywacja do własnego , indywidualnego rozwoju tak by samoocena i poczucie własnej wartości bez sprawiania przykrości innym pozwoliło na to by nie dać się ranić przez zło. Rozwój w duchu szacunku do samego siebie z poszanowaniem praw innych to najlepsza droga do łagodzenia napięć na linii człowiek-człowiek.