Drogi zakażenia:
Zakażenie jest realne w wielu regionach naszego kraju, także na terenach miejskich i podmiejskich, ze względu na zjawisko powszechnego wstępowania lisów. W województwie warmińsko-mazurskim występuje największy odsetek zarażonych osobników. Wyniki ostatnich badań dowodzą, że 1 na 3 lisy jest zakażony ww. tasiemcem.
W warunkach polskich także pies, jeśli nie jest na bieżąco poddawany profilaktyce przeciwpasożytniczej, może być rezerwuarem tasiemców bąblowcowych. Przeniesienie jaj pasożyta do ust jest możliwe, jeśli nie zastosujemy właściwej higieny rąk po bliskim kontakcie z zakażonym zwierzęciem.
Przebieg choroby
Spożyte larwy tasiemca przedostają się z przewodu pokarmowego do krwi, a następnie do narządów, gdzie tworzą grubościenną torbiel wodnistą. Objawy choroby związane są głównie z lokalizacją cysty i jej powiększaniem się, co prowadzi do ucisku na otaczające tkanki i upośledza funkcję narządu (np. cysty w płucach doprowadzają do zmian przypominających nowotwór, a nieleczone doprowadzają do śmierci). Głównymi miejscami ataku są wątroba i płuca, skąd może roznieść się na inne narządy: nerki, śledzionę, ośrodkowy układ nerwowy, kości, oczy. Mogą tam przebywać nawet kilka lat po zjedzeniu jaj pasożyta, nie dając żadnych objawów. Z uwagi na to bąblowica jest trudna do zdiagnozowania – jej przewlekły, bezobjawowy rozwój sięga 5-10 lat. Chirurgiczne usunięcie torbieli bąblowcowej z otaczającą tkanką oraz zastosowanie odpowiednich leków daje możliwość całkowitego wyleczenia.
Jak przeciwdziałać i zapobiec zachorowaniu na bąblowicę?
Więcej informacji znajduje się na stronie.
