A moim zdaniem... (od najstarszych)
Pokazuj od
najnowszych
najnowszych
Największe
emocje
emocje
Ktoś, kto własne zdanie opiera na czyichś mądrościach boi się najbardziej cokolwiek powiedzieć. Cóż za hipokryzja, pani Mario. Następnego felietonu na pewno nie przeczytam.
Do "pizza": posprzątaj swoją głowę. Boisz się mądrzejszych.
Do "hipokryzja": a może lepiej opierać się na myślach mądrzejszych? I Tu poczytaj trochę.
A moim zdaniem niektórych mocno uwiera, że wysłana na emeryturę Pani Maria nie zaszyła się i nie zamilkła. Ha ha ha
Cena strachu wynosi tak hmmm... Paranoja schizofrenia obsesja nerwica...mozna jeszcze wymieniac ...to jest temat do rozmowy publicznej? Raczej nie za bardzo wesole
Prawo i sprawiedliwość to wspaniała partia. Niech żyje prezes Kaczyński .
Szanowna Pani- trochę nauki :"lęk staje się problemem(. .. )gdy nie istnieje realne zagrożenie" pisze pani. Otóż, lęk ma to do siebie, że występuje właśnie, gdy nie istnieje realne zagrożenie, w odróżnieniu od strachu. Cytowanie filozofów również musi opierać się na zdrowym rozsądku. Niezłe flow, poniosło. ..
A Pani z ratusza, chyba już pionierka elbląska (z racji stażu u różnych prezydentów), nie działa strasznie?
Tak to prawda, że strach można opanować i mieć nad nim wladzę. Ale pod warunkiem, że się jest posłem, ministrem, czy premierem. Czasem wystarczy ustawić się z wiatrem, lub płynąć z głównym nurtem. Nigdy na odwrotnie. Wówczas to przykre uczucie, jakim jest strach nas nie krępuje i możemy robić rzeczy o ktorych zwykły śmiertelnik, nawet by nie pomyślał. Możemy np. latać sobie z Warszawy do Gdańska celem odwiedzenia rodziny, albo celem wyprowadzenia psa na siusiu. Można też nie przywiązywać żadnej uwagi do tego, jak funkcjonuje państwo pod naszym bokiem i przywódctwem Bo przecież strachy jest nam obcy. I jeśli inni się boją o swoje zdrowie, życie to ich sprawa. Wolni są i niech robią co chcą. Mogą zostać też kim chcą i wówczas taki strach, czy inne obawy, co najwyżej mogą im naskoczyć. Gdzie naskoczyć, też gdziekolwiek. Bo, jak się mówi, bojący szampana nie piją i kawioru niestety nie jedzą.
Te wszystkie mądrości głoszone przez autorkę owego " eseju krytycznego " - przypominają szkolne rozważania uczennicy II klasy Liceum o profilu lekko humanistycznym.