Jak czytamy
w publikacji żałobnej Robert Dorr urodził się 4 września 1835 r. w Kmiecinie w rodzinie właścicieli ziemskich. Rodzice chcieli, aby poszedł w ich ślady, ale Robert postanowił dalej się kształcić. Uczęszczał do Gimnazjum Elbląskiego, następnie kontynuował naukę na uniwersytecie w Królewcu, gdzie studiował historię, geografię oraz języki starożytne. Zrobił doktorat, później miał kontynuować karierę w Monachium, ostatecznie w 1862 r. przyjął posadę nauczyciela w Gimnazjum Realnym w Elblągu (teraz jest to siedziba Urzędu Miejskiego).
"Od 1884 roku kierował Elbląskim Towarzystwem Starożytności (Elbinger Altertumsgesellschaft), sprawując równocześnie funkcję kustosza Muzeum Miejskiego (1884-1914). W 1901 wydał 'Nowy ilustrowany przewodnik po Elblągu'
" - czytamy w opisie publikacji.
Warto nadmienić, że prezesem wyżej wspomnianego stowarzyszenia był przez 32 lata, obowiązki przekazał w wieku 81 lat. Zmarł 21 lutego 1919 r.
Joanna Szkolnicka, adiunkt ds. historii najnowszej w elbląskim Muzeum Archeologiczno - Historycznym, w swojej publikacji umieszczonej w Elbląskim Wortalu Historcznym tak opisuje działalność ETS: "(...) Dzięki pracom wykopaliskowym Towarzystwa przebadano archeologicznie wiele podelbląskich miejscowości, m. in Kadyny, Suchacz, Łęcze, Sierpin, Nowe Pole, Wikrowo, Weklice, Modrzewinę, Skowronki na Mierzei Wiślanej. Wykopaliska te przynosiły niejednokrotnie interesujące, a nawet sensacyjne efekty, dzięki którym Muzeum Miejskie wzbogacało się o nowe cenne eksponaty. Wykopaliska dostarczały też materiału do cyklicznych wykładów w siedzibie Stowarzyszenia, a także publikacji naukowych niektórych spośród jego członków, które ukazywały się początkowo samodzielnie, w formie artykułów w regionalnych periodykach naukowych (i nadbitek z tych czasopism), a od roku 1919 na łamach „Elbinger Jahrbuch” – własnego periodyku Towarzystwa. Szczególnie owocne były wykopaliska dotyczące epoki brązu prowadzone pod kierunkiem profesora Roberta Dorra. Na całym niemal obszarze ówczesnego miasta Elbląga, a także w jego okolicach odkrywano pozostałości osad oraz grobów różnego typu pochodzących z różnych epok. Dzięki odkryciom Towarzystwa potwierdziła się teza o obecności człowieka na terenie Wysoczyzny Elbląskiej już od średniej i młodszej epoki kamienia. Wykopaliska prowadzone przez Elbinger Altertumsgesellschaft udowodniły też m. in. iż na tych terenach występowały mamuty (kości i ciosy tych zwierząt eksponowano w Muzeum Miejskim). Członków Elbinger Altertumsgesellschaft frapowało też bardzo pytanie, gdzie leżała legendarna osada Truso. Robert Dorr jako miejsce jej lokalizacji wskazywał zachodnie i południowe przedmieścia Elbląga".
