Pełzacz leśny, bo o nim mowa, to ptak występujący w całej Polsce. – W naszym regionie możemy go spotkać zarówno na Wysoczyźnie Elbląskiej jak i na Mierzei Wiślanej – podkreśla Jan Piotrowski z Nadleśnictwa Elbląg.
Jego bliskim kuzynem jest bardzo podobny pełzacz ogrodowy, od którego, jak pisze Paweł Fabijański w książce „Moje spotkania ze zwierzętami”, różni się „trochę krótszym dziobem, bardzo długim tylnym pazurem u stopy, bielszym odcieniem podbrzusza, wyraźniejszą jasną smugą brwi i drobnymi detalami plamistości upierzenia, dość trudnymi do zaobserwowania w terenie”.
Ten niepozorny, ważący 8-10 g i osiągający rozmiary 12-14 cm ptak jest trudny do zaobserwowania, zwłaszcza ze względu na brązowo-białe ubarwienie, które zlewa się z korą drzew. Chociaż jest raczej cichym mieszkańcem leśnych ostępów, można go rozpoznać po dłuższym, melodyjnym trelu z miękkim zakończeniem, na co wskazuje Encyklopedia Leśna.
– Pełzacz jest dość ciekawskim ptakiem, więc przy odrobinie szczęścia i cichym zachowaniu może zainteresować się nami i zbliżyć się na taką odległość, że będziemy mogli go poobserwować – mówi Jan Piotrowski.
Jak zaznacza Paweł Fabijański w swojej książce, pełzacza leśnego i jego ogrodowego kuzyna nie da się pomylić z żadnym innym gatunkiem dzięki długiemu i wygiętemu dziobowi. Portal ekologia.pl informuje natomiast, że ten dziób pomaga pełzaczowi żerować na drzewach, gdyż to za jego pomocą wydobywa on pokarm zza kory. Co więc zalicza się do przysmaków tego ptaka? - Głównie bezkręgowce jak owady i pajęczaki, ale pełzacz nie pogardzi też pokarmem roślinnym w postaci nasion – mówi Jan Piotrowski z Nadleśnictwa Elbląg.
Jak podaje Encyklopedia Leśna, pełzacz jest gatunkiem osiadłym, a jego liczebność w Polsce szacuje się na 200-300 tys. par. Ten piękny, choć skromny i cichy ptak jest też objęty ścisłą ochroną.
