W Polsce występują trzy gatunki jemioły. Ten półpasożyt do bytowania najczęściej wybiera topole, lipy, brzozy oraz sosny. W procesie fotosyntezy wytwarza substancje odżywcze, od żywiciela pobiera wodę oraz sole mineralne. Dzieje się to za pomocą zmodyfikowanych korzeni-ssawek. Natomiast okrągłe, białe owoce jemioły stanowią pokarm dla wielu ptaków. I to właśnie one roznoszą nasiona na kolejne drzewa.
Ten kulisty krzew jest również bohaterem wielu wierzeń, ludzie od wieków przypisywali im magiczne właściwości.
"Tak wiÄ™c wierzono, że krzew ów zaszczepia siÄ™ na dÄ™bie od uderzenia pioruna. MiaÅ‚ to być zatem dar nieba, który uÅ›wiÄ™caÅ‚ drzewo. Szczególny wyraz wiara ta znalazÅ‚a u celtyckich druidów, którzy – jak podaje Pliniusz – nie znali nic bardziej Å›wiÄ™tego niż jemioÅ‚a i noszÄ…ce jÄ… na sobie drzewo, tj. dÄ…b" – wyjaÅ›nia Marek Å»ukow Karczewski w swoim artykule umieszczonym
na portalu ekologia.pl. - "Każdego roku w dniu noworocznym kapÅ‚ani ci Å›cinali z trzydziestoletniego dÄ™bu krzew jemioÅ‚y zÅ‚otym sierpem, a nastÄ™pnie skÅ‚adali ofiarÄ™ z dwóch byków. Uroczyste obchody koÅ„czyÅ‚y modÅ‚y. Zwyczaj ten braÅ‚ siÄ™ stÄ…d, iż druidzi uważali jemioÅ‚Ä™ za symboliczne genitalia dÄ™bu (podwójne jagody – jÄ…dra, sok jagód – sperma), których uciÄ™cie miaÅ‚o zapewnić ziemi urodzaj".
A oprócz tego wierzono, że napój z jemioły jest odtrutką, afrodyzjakiem, lekiem na bezpłodność, sam krzew traktowany był jako symbol nieśmiertelności i ochrony przed złymi mocami. Jemioła występuje również w mitologii skandynawskiej, wieszana jest również w skandynawskich domach, jako roślina odpędzająca uroki i demony. Z kolei słynny zwyczaj całowania pod jemiołą narodził się w Anglii, prawdopodobnie w XVII wieku.
Obecnie roślina ta jest składnikiem leków, ze względu na swoje działanie moczopędne oraz uspokajające. Obniża ciśnienie krwi, usprawnia jej krążenie, stabilizuje pracę trzustki. Dlatego jest składnikiem preparatów stosowanych w leczeniu nadciśnienia, zaburzeń rytmu serca czy miażdżycy.
