Pomoc obiecana po powodzi

Zatrwożona mina Pani Wiceprezydent przystrojonej w kurtkę odblaskową oraz ubłocone kalosze napawa mnie niepokojem, bo nie sprawia wrazenia pewnej w swoje siły. Z drugiej strony poniekąd żal mi jej, bo Pan Prezydent powinien jednak samemu stanąć oko w oko z żywiołem i tym co po nim zwykle nastaje. Szczególnie w kontekście zbyt pewnych siebie anuncjacji ostatniej nocy w mediach spolecznosciowych

Ludzie to jest norma, przestańcie- urop to rzecz święta - Putin też nie przerwał urlopu by ratować 120 marynarzy uwięzionych po eksplozji w Kursku, a było tak płytko, zaledwie sto parę metrów, u nas wody po kostki I dzwonią po ministra, prezydenta jak chłop może być na nartach- - ludzie ogarnijcie się, premiera nie będzie bo jest w Berlinie i dostaje wytczne co robić. są wakacje, czy kto widział by dzieci w czasie kanikuły gonić do szkoły. Dajcie urlopowiczom wypocząć by znowu mieli siły nic nie robić- przecież sami ich wybieracie, sami ich nagradzacie - to czemu teraz się sprzeciwiacie- z dala słychać wieczne gwizdy, woda sięga juž do kolan, - jeśli wody nam przybedzie -.. zobaczycie, to I rym będzie

Zatrwożona mina Pani Wiceprezydent wynika zapewne z świadomości szkód jakie zostały poczynione i ze zniecierpliwienia, bo ile czasu (od roku 2017 r. ) można czekać na udzielenie pozwolenie na rozpoczęcie prac budowlanych przy zbiorniku retencyjnym. Wszyscy tylko o tym gadają, posłowie, senatorowie, z lewa, prawa, centrum, gadają gadają gadają, biorą kasę i gadają dalej. Mam nadzieję, że argumenty przedstawione przez Panią Wiceprezydent dotrą do odpowiednich osób decyzyjnych i ktoś w końcu zatwierdzi to pozwolenie i prace ruszą, żeby nas znowu nie zalało.