Anna Kaniewska: - Zapewne, gdy występujesz przed publicznością, wiele osób pyta Cię, jak długo zajmujesz się iluzją?
Krzysztof Skrobotun: - Ponad 6 lat. Gdy miałem 10 lat, obejrzałem w telewizji program, w którym Dynamo, znany iluzjonista, pokazywał swoje sztuczki. Dosłownie byłem nim oczarowany (śmiech) i postanowiłem, że też tak chcę. Przez pierwsze dwa lata byłem samoukiem. Korzystałem z porad internetowych. Dużo ćwiczyłem przed lustrem. Teraz często wyjeżdżam na warsztaty, ostatnio byłem na Warsaw Magic Session. Koleguję się z innymi iluzjonistami, więc mam stały kontakt z tym środowiskiem.
- Jakie sztuczki opanowałeś na dobry początek?
- Zacząłem od kart. Najpierw nauczyłem się je profesjonalnie tasować. Potem stopniowo wprowadzałem nowe sztuczki, m.in. trick z trzema linami i łączeniem ich w długą, papierową wstęgę. Najchętniej zajmowałabym się tylko kartami, jednak wiem, że ludzie szybko się nudzą i nie mogę przez 30 minut zabawiać widza za pomocą jednego rekwizytu.
- Występujesz na ulicy i w restauracjach. Czy robisz to non profit czy udaje Ci się na tym zarobić?
- Robię to, bo chcę sprawić komuś przyjemność. Czasem dostanę jakieś pieniądze, jednak nie jest to moim priorytetem. Zazwyczaj odmawiam, chyba, że ktoś naprawdę nalega (śmiech).
- Z jakimi reakcjami się spotykasz? Ludzie są nastawieni entuzjastycznie czy raczej sceptycznie?
- Mam pewne doświadczenie w dobieraniu grupy docelowej, więc podchodzę do osób w przedziale 15- 40 lat. Oczywiście, zdarzają się wyjątki. Nie chcę pokazywać moich sztuczek osobom niezainteresowanym, zajętym, śpieszącym się. Lubię, gdy drugi człowiek przygląda się moim pokazom i jest podekscytowany niczym małe dziecko. Lubię wprowadzać do życia innych magiczny element.
- Wiążesz z tym swoją przyszłość? Myślisz, że mógłbyś być zawodowym iluzjonistą?
- Tak, chcę założyć firmę i zajmować się animacją kart. Mógłbym występować na imprezach okolicznościowych.
- Jak na Twoją pasję reagują rówieśnicy?
- Bardzo im się podoba. Często testuję nowe sztuczki na moich znajomych. Jeśli im się spodoba, dodaję trick do mojego repertuaru.
- Jakich sztuczek chciałbyś się teraz nauczyć?
- Chciałabym opanować lewitację przedmiotów. Myślę, że to może zająć mi ponad rok.
- Już wiemy, że zajmujesz się magią. Czy przyziemne sprawy też Cię interesują? (śmiech).
- Pewnie. Interesuję się cardistry, czyli efektownym tasowaniem kart oraz rozwojem osobistym.
- Udało Ci się już zaczarować jakąś dziewczynę?
- Oczywiście (śmiech). Gdy w wakacje stałem na starówce, często wykonywałem trick, do którego potrzebna jest podpisana karta. Zawsze prosiłem, aby ładne dziewczyny zamiast imienia, zapisywały mi swój numer telefonu. Pewnego dnia, gdy wróciłem do domu, miałem ponad 30 nowych kontaktów (śmiech).
Krzysztof Skrobotun: - Ponad 6 lat. Gdy miałem 10 lat, obejrzałem w telewizji program, w którym Dynamo, znany iluzjonista, pokazywał swoje sztuczki. Dosłownie byłem nim oczarowany (śmiech) i postanowiłem, że też tak chcę. Przez pierwsze dwa lata byłem samoukiem. Korzystałem z porad internetowych. Dużo ćwiczyłem przed lustrem. Teraz często wyjeżdżam na warsztaty, ostatnio byłem na Warsaw Magic Session. Koleguję się z innymi iluzjonistami, więc mam stały kontakt z tym środowiskiem.
- Jakie sztuczki opanowałeś na dobry początek?
- Zacząłem od kart. Najpierw nauczyłem się je profesjonalnie tasować. Potem stopniowo wprowadzałem nowe sztuczki, m.in. trick z trzema linami i łączeniem ich w długą, papierową wstęgę. Najchętniej zajmowałabym się tylko kartami, jednak wiem, że ludzie szybko się nudzą i nie mogę przez 30 minut zabawiać widza za pomocą jednego rekwizytu.
- Występujesz na ulicy i w restauracjach. Czy robisz to non profit czy udaje Ci się na tym zarobić?
- Robię to, bo chcę sprawić komuś przyjemność. Czasem dostanę jakieś pieniądze, jednak nie jest to moim priorytetem. Zazwyczaj odmawiam, chyba, że ktoś naprawdę nalega (śmiech).
- Z jakimi reakcjami się spotykasz? Ludzie są nastawieni entuzjastycznie czy raczej sceptycznie?
- Mam pewne doświadczenie w dobieraniu grupy docelowej, więc podchodzę do osób w przedziale 15- 40 lat. Oczywiście, zdarzają się wyjątki. Nie chcę pokazywać moich sztuczek osobom niezainteresowanym, zajętym, śpieszącym się. Lubię, gdy drugi człowiek przygląda się moim pokazom i jest podekscytowany niczym małe dziecko. Lubię wprowadzać do życia innych magiczny element.
Krzysztof Skrobotun czaruje kartami ładne dziewczyny (fot. AD)
- Wiążesz z tym swoją przyszłość? Myślisz, że mógłbyś być zawodowym iluzjonistą?
- Tak, chcę założyć firmę i zajmować się animacją kart. Mógłbym występować na imprezach okolicznościowych.
- Jak na Twoją pasję reagują rówieśnicy?
- Bardzo im się podoba. Często testuję nowe sztuczki na moich znajomych. Jeśli im się spodoba, dodaję trick do mojego repertuaru.
- Jakich sztuczek chciałbyś się teraz nauczyć?
- Chciałabym opanować lewitację przedmiotów. Myślę, że to może zająć mi ponad rok.
- Już wiemy, że zajmujesz się magią. Czy przyziemne sprawy też Cię interesują? (śmiech).
- Pewnie. Interesuję się cardistry, czyli efektownym tasowaniem kart oraz rozwojem osobistym.
- Udało Ci się już zaczarować jakąś dziewczynę?
- Oczywiście (śmiech). Gdy w wakacje stałem na starówce, często wykonywałem trick, do którego potrzebna jest podpisana karta. Zawsze prosiłem, aby ładne dziewczyny zamiast imienia, zapisywały mi swój numer telefonu. Pewnego dnia, gdy wróciłem do domu, miałem ponad 30 nowych kontaktów (śmiech).
Najnowsze artykuły w tym dziale
A moim zdaniem... (od najstarszych)
Naprawde wesoly chlopak (smiech), powodzenia i owocnej kariery (smiech)
gratz ucz się chłopaku dalej cały ten kraj to iluzja życia więc Ty dasz se rade na (Va)bank
I weź tu usiądź z nim do pokera. .;-)
Nakrętka spada, dziewczyna się schyla przez chiwle ni ewidze ręki. .. i co mam o tym myśleć ?
To nie ma znaczenia, Krzysiek pokazywał mi kiedyś tą sztuczkę i wszystko wyszło tak samo;)
Swietny mlody chlopak, zycze samych sukcesow
te same tricki widziałem jak przedstawiała zupełnie inna osoba w gdańsku na starym mieście podczas jarmarku dominikańskiego
I co z tego ze moze sie pomylil, ja tego nie widze w koncu chlopak sie uczy i jest na poczatku swojej drogi do osobistego sukcesu, ale bardzo fajnie sie to oglada. Najwazniejsze ze ma swoja pasje a nie siedzi jak inne nastolatki przed grami. Zycze powodzenia chlopaku i nie przejmuj sie uwagami, nie podoba sie to nie patrzec. Ja sie ubawilem przez pare minut, tak trzymaj