Społeczeństwo

Jakie oblicze ma starość?

1
28.09.2011
Jakie oblicze ma starość?
Zdjęcie autorstwa Krzysztofa Koseckiego
Z okazji Międzynarodowego Dnia Osób Starszych Centrum Spotkań Europejskich Światowid zaprasza na wystawę „Nasz czas!”. Wernisaż wystawy odbędzie się w sobotę 1 października o godz. 16 w holu głównym CSE Światowid. Wstęp wolny.
Międzynarodowy Dzień Osób Starszych ustanowiony został przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1990 roku w celu zwrócenia uwagi na problemy dotyczące tej grupy ludzi oraz podkreślenia znaczenia wkładu wnoszonego przez osoby dojrzałe w kształt i sposób życia społeczeństw.
   Głównymi bohaterami wystawy są podopieczni elbląskiego Domu Pomocy Społecznej „Niezapominajka”. Miejsca takie jak te często kojarzą się z samotnością, ciszą czy przygnębieniem... Nic bardziej mylnego. Wykonane portrety ukazują radosną stronę ludzi w podeszłym wieku. Autorami zdjęć są Cezariusz Larma i Krzysztof Kosecki.
   – Nie zapominają o uśmiechu – mówi Krzysztof Kosecki. – Nie zapominają, że życie jest tylko jedno i nie warto marnować go na smutek, łzy czy złość. I chociaż pamięć, z racji wieku, czasami odmawia posłuszeństwa, to oni mimo wszystko nie zapominają o tym, że śmiech to nie tylko zdrowie, ale przede wszystkim sposób na życie, jakiekolwiek by ono nie było.
   Wernisaż wystawy „Nasz czas!” odbędzie się w sobotę, 1 października o godz. 16 w holu głównym Centrum Spotkań Europejskich Światowid. Zdjęcia prezentowane na pierwszym piętrze „Światowida” będzie można oglądać do 9 października.
   
Edyta Jasiukiewicz, rzecznik prasowy CSE Światowid

A moim zdaniem...
Najnowsze artykuły w tym dziale
To się czyta To się komentuje
Bądź na bieżąco, zamów newsletter

A moim zdaniem...

Moim zdaniem takie oblicze czesto ma starość. Jest takie miejsce. Jest takie miejsce miejsce na ziemi gdzie jesień życia ciągle trwa tu wszyscy ludzie są inni odmienni tu swe królestwo starość ma. Zgorzkniałe twarze, wygięte bólem w kolejce czekają na swój los cóż kiedy życie przeminęło i pusty jest młodości trzos. Czekaja w kolejce gdy czas nadejdzie by w końcu spotkać się z swym Panem i odjeżdżają całą dobę do Pana anielskim karawanem. Są niepotrzebni opuszczeni czasami jak ten stary but a przecież trzeba tak niewiele miłość rodziny i szczęścia łut. Tu zawsze jest grobowa cisza słowa modlitwy płyną stąd i prośby płynące do Pana Boga by jak najszybciej zabrał ich stąd. Tu się w kolejce czeka na śmierć tu brak radości, tu nie ma harców to poczekalnia straconych serc to jest dom smutku to dom starców. Henryk Siwakowski.
(2011.09.28)
Do moderacji
Odpowiedz

info

0  
  0