Andrzej Dudek-Dürer (ur. 1953) – performer, artysta sztuki mediów, kompozytor i muzyk. Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Jego pseudonim pochodzi od Albrechta Dürera - Dudek wierzy, iż jest jego inkarnacją. Od 1969 roku realizuje life performance Sztuka Butów - Sztuka Spodni - Sztuka Andrzeja Dudka-Dürera /żywa rzeźba/ w Miejscach w Których się Pojawia...
To druga wystawa Dudka-Dürera w Galerii EL – pierwszy raz elblążanie mogli spotkać się z tym nietuzinkowym artystą w 2005 r. podczas wystawy Andrzej Dudek-Dürer - rekonstrukcja tożsamości: fotografia i wideo: prace z lat 1965-2005.
Kurator Krzysztof Jurecki tak mówi o twórczości Andrzeja Dudka-Dürera:
Andrzej Dudek-Dürer uważa siebie za inkarnację Albrechta Dürera, urodzonego w Niemczech w 1471 roku. Taka stanowcza deklaracja czyni bezradnym niejednego krytyka i odbiorcę, odrzucających możliwość istnienia „koła życia i śmierci”, bądź przyjmujących ją jako żart lub wręcz Witkacowską blagę. Nie, ta kategoria choć istotna w najnowszych działaniach twórczych dla niego się liczy. Andrzej Dudek-Dürer stwarza określony fakt natury psychologicznej i artystycznej, który za pomocą performance o charakterze medytacji łączy w więź energetyczną wszystkie jego prace, wykonywane w różnych technikach.
Traktowanie w odpowiedzialny sposób performance’u jako formy służącej także do modlitwy wstawienniczej za zmarłych artystów (tworzenie form symbolicznych, dających schronienie, jak koło, zapalenie świecy, granie na sitarze), a przy tym deklaracja rezygnacji z jednej własnej i określonej tożsamości, łączy się z parateatralną formą działań na żywo, wyróżniają od bardzo wielu lat artystę od twórców, którzy pokazują jedynie zmaganie się z określoną formą czy przestrzenią lub próbujących stopić sztukę z życiem (...).
Jak określić postawę artysty, ponieważ zawsze jest to istotne. Andrzej Dudek-Dürer z nikim nie walczy, nawet nie pragnie rywalizować, co najwyżej swoimi realizacjami upomina się o swoje miejsce na mapie sztuki polskiej. W zależności od potrzeb jest fotografem, grafikiem, twórcą wideo, który potrafi wykorzystać praktycznie każdą chwilę życia do stworzenia nie tylko czegoś intrygującego, ale potrafi swe podróże, myśli i wyobrażenia zamienić w sztukę, którą jest formą medytacji z zawartym w niej problemem symbolicznym.(…) Można powiedzieć, że jest to rodzaj twórczości jako schronienia, czyli mandali. Schronienia przed zniszczeniem, unicestwieniem, aby nastąpiło ostateczne wyzwolenie z kręgu narodzin i śmierci.
Kuratorzy: Krzysztof Jurecki, Jarosław Denisiuk.
Wystawa czynna do 17 marca.
To druga wystawa Dudka-Dürera w Galerii EL – pierwszy raz elblążanie mogli spotkać się z tym nietuzinkowym artystą w 2005 r. podczas wystawy Andrzej Dudek-Dürer - rekonstrukcja tożsamości: fotografia i wideo: prace z lat 1965-2005.
Kurator Krzysztof Jurecki tak mówi o twórczości Andrzeja Dudka-Dürera:
Andrzej Dudek-Dürer uważa siebie za inkarnację Albrechta Dürera, urodzonego w Niemczech w 1471 roku. Taka stanowcza deklaracja czyni bezradnym niejednego krytyka i odbiorcę, odrzucających możliwość istnienia „koła życia i śmierci”, bądź przyjmujących ją jako żart lub wręcz Witkacowską blagę. Nie, ta kategoria choć istotna w najnowszych działaniach twórczych dla niego się liczy. Andrzej Dudek-Dürer stwarza określony fakt natury psychologicznej i artystycznej, który za pomocą performance o charakterze medytacji łączy w więź energetyczną wszystkie jego prace, wykonywane w różnych technikach.
Traktowanie w odpowiedzialny sposób performance’u jako formy służącej także do modlitwy wstawienniczej za zmarłych artystów (tworzenie form symbolicznych, dających schronienie, jak koło, zapalenie świecy, granie na sitarze), a przy tym deklaracja rezygnacji z jednej własnej i określonej tożsamości, łączy się z parateatralną formą działań na żywo, wyróżniają od bardzo wielu lat artystę od twórców, którzy pokazują jedynie zmaganie się z określoną formą czy przestrzenią lub próbujących stopić sztukę z życiem (...).
Jak określić postawę artysty, ponieważ zawsze jest to istotne. Andrzej Dudek-Dürer z nikim nie walczy, nawet nie pragnie rywalizować, co najwyżej swoimi realizacjami upomina się o swoje miejsce na mapie sztuki polskiej. W zależności od potrzeb jest fotografem, grafikiem, twórcą wideo, który potrafi wykorzystać praktycznie każdą chwilę życia do stworzenia nie tylko czegoś intrygującego, ale potrafi swe podróże, myśli i wyobrażenia zamienić w sztukę, którą jest formą medytacji z zawartym w niej problemem symbolicznym.(…) Można powiedzieć, że jest to rodzaj twórczości jako schronienia, czyli mandali. Schronienia przed zniszczeniem, unicestwieniem, aby nastąpiło ostateczne wyzwolenie z kręgu narodzin i śmierci.
Kuratorzy: Krzysztof Jurecki, Jarosław Denisiuk.
Wystawa czynna do 17 marca.
Najnowsze artykuły w tym dziale
A moim zdaniem...
Trochę szalony!! ale po wyszukaniu w internecie, okazuje się że to znany artysta
Wniosek: nie trzeba być osądzać bez zastanowienia i poznania.
a ja sie uwazam ze inkarnacje Alberta Einsteina
Ciekawie było, szczególnie "performance" - jak po polsku nazwać "dziwne zachowania artysty skierowane do widowni" ? jw