Jan Twardowski urodził się w 1915 r. w Warszawie. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, podczas wojny był żołnierzem Armii Krajowej, walczył w Powstaniu Warszawskim. W 1948 r. został księdzem katolickim. Był duszpasterzem w szkołach dla dzieci upośledzonych, ostatnio rektorem kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie.
Jako poeta debiutował w roku 1936 tomikiem wierszy „Powrót Andersena”, ale następną książkę wydał dopiero w roku 1959. Jego twórczość jest znana choćby ze szkolnych podręczników, ma najczęściej charakter religijny, ale nie ma w sobie nic z dewocji - jest pochwałą istnienia, pełną miłość do człowieka mimo jego niedoskonałości. „Gdyby święty Franciszek był współczesnym poetą, pisałby tak jak Jan Twardowski” - napisała o nim poetka Anna Kamieńska.
Oto jeden z wierszy ks. Jana Twardowskiego, pierwszą linijkę znamy chyba wszyscy.
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego
Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno
Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą
Najnowsze artykuły w tym dziale
A moim zdaniem...
[*]
Wiersz powinni sobie niektorzy wziasc do serca
swiat bylby piekniejszy ( ludzie)
Do serca..
[*]
"Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą..." [*]†††[*]
Odszedł i nic tego nie zmieni. Kolejny Wielki. Pozostał żal ..... i piękne przesłanie dla nas, złożone z Jego życia i poezji.
"Znowu przyszła do mnie samotność
Choć myślałem że przycichła w niebie
Mówię do niej:
-- Co chcesz jeszcze, idiotko?
A ona:
- Kocham Ciebie"
- lubię ten wiersz, prosty, wymowny - bo mnie też kocha ta idiotka:-)
Wieczy odpoczynek racz mu dać Panie...
Wieczy odpoczynek racz mu dać Panie...