W tym roku Liceum Sztuk Plastycznych w Gronowie Górnym ukończyło 16 osób, same panie. To pierwszy taki przypadek w 12-letniej historii szkoły.
- Wydawało mi się, przychodząc do tej szkoły, że mam sporą wiedzę o sztuce, ale teraz wiem już dużo więcej i chciałabym tę wiedzę jeszcze rozwijać. Interesują mnie techniki druku artystycznego oraz techniki malarskie. Myślę, że sztuka to będzie mój sposób na życie. Chciałabym się rozwijać artystycznie tatuować oraz pójść w jubilerstwo – mówi Aniela Pietrzykowska o nauce w Liceum Sztuk Plastycznych w Gronowie Górnym.
- Uwielbiam tę szkołę, przykro, że to już się koniec nauki, ale liczę na dalsze sukcesy i jestem ciekawa przyszłości. Ta szkoła bardzo dużo mi dała, rozwinęła moje zmysły wizualne, wiedzę o kulturze, sztuce, wrażliwość przede wszystkim. To wszystko ma ogromne znaczenie dla młodych artystów,więc jeśli ktoś jest zainteresowany sztuką, to jak najbardziej polecam liceum w Gronowie – dodaje Justyna Kanownik, kolejna z tegorocznych absolwentek, która jest również autorką okolicznościowego znaczka, jaki co roku od dyrekcji szkoły otrzymują absolwenci i pedagodzy. - Tematyką mojego dyplomu jest grafika, oparta na śladzie, fakturze. Tworzę kompozycje inspirowane mapami, trasami, przede wszystkim skupiam się na śladzie graficznym. A po szkole wybieram się na studia. Prawdopodobnie będzie to malarstwo na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, ponieważ otrzymałam już indeks tej uczelni.
Dyrektor Liceum Sztuk Plastycznych Krystyna Brinkiewicz podkreśla, że uczniowie – mimo okresu pandemii – w pełni wykorzystali czas spędzony w szkole.
- Braliśmy aktywnie udział w wernisażach, plenerach, innych wydarzeniach artystycznych. Uczniowie zdobywali nagrody – międzynarodowe, ogólnopolskie. Zaznaczyli swoją obecność na mapie szkolnictwa artystycznego, brali udział w stażach finansowanych z funduszy unijnych – mówi Krystyna Brinkiewicz. - Ćwiczyli kompetencje miękkie, jak myślenie krytyczne, komunikację interpersonalną. To bardzo dobry czas, który podczas egzaminu dyplomowego mogliśmy rzeczywiście zobaczyć ich rozwój i efekty naszej wspólnej pracy. To napawa nas pedagogów dumą i satysfakcją, że wypuszczamy w świat dojrzałą młodzież.
