Utwory zespołu Vołosi wykonane w Galerii EL w sobotni wieczór, to muzyczna ilustracja tej historii rozpisana na pięć smyczków z mocnym wsparciem Elbląskiej Orkiestry Kameralnej. W ich rzewnych melodiach doszukać się można klimatu zagubionych wysoko w Karpatach pasterskich wiosek, tęsknotę za krytymi gontem, kurnymi chałupami i drewnianymi cerkiewkami o cebulastych kopułach. Chwilę potem muzycy przenoszą nas do mrocznej austerii w małym galicyjskim miasteczku, gdzie cygańska kapela ognistym czardaszem kruszy tynk na ścianach. Najczęściej jednak wracali do szaleńczych tańców wokół rozpalonej gdzieś na przełęczy góralskiej watry.
Vołosi na trasie swojej muzycznej wędrówki po Karpatach czerpali pełnymi garściami z dorobku bałkańskich, rumuńskich, galicyjskich i tatrzańskich górali. Od czasu do czasu pozwalali sobie na mały, niewinny skok w bok. A to znienacka zabrzmiało tango, innym razem „Oda do radości” Beethovena. Zawsze jednak mieliśmy do czynienia z iście góralską żywiołowością. Na scenie nikt nie brał jeńców, solista kończył koncert z resztkami włosia na smyczku. Mimo że grane przez zespół utwory były technicznie wymagające, panowie przez cały czas sprawiali wrażenie jakby doskonale się bawili. Miło było patrzeć, jak ogromną przyjemność sprawia „vołoskim” muzykom granie dla publiczności, granie dla siebie.
Powiedzieć, że elbląscy kameraliści nadążali za żywiołowymi Vołochami to za mało. W Galerii EL doszło do wybuchu wulkanu synergii. Widać było, że maestro Marek Moś był zafascynowany muzyką swoich gości i doskonale wczuł się w jej charakter, a jego podopieczni bez problemu podjęli niełatwe wyzwanie. W efekcie zaserwowano słuchaczom artystyczną ucztę na najwyższym poziomie. Wygląda na to, że nowy sezon rozpoczął się od trzęsienia ziemi. Czekamy na dalszy wzrost muzycznego napięcia.
Najnowsze artykuły w tym dziale
Bądź na bieżąco, zamów newsletter
