25 czerwca 1394 r. W Kwidzynie zmarła Dorota z Mątów - mistyczka i stygmatyczka
Dorota po Å›mierci męża zostaÅ‚a pustelniczkÄ… – kazaÅ‚a siÄ™ zamurować w maÅ‚ym pomieszczeniu przy kwidzyÅ„skiej katedrze. Jej wstawiennictwu przypisuje siÄ™ liczne uzdrowienia, a nawet wskrzeszenie. Przy grobie Doroty modliÅ‚ siÄ™ król WÅ‚adysÅ‚aw JagieÅ‚Å‚o po zwyciÄ™stwie grunwaldzkim, a sÅ‚awa jej pobożnoÅ›ci objęła caÅ‚e terytorium krzyżackie, PolskÄ™, Niemcy i Czechy. Wkrótce po jej Å›mierci zostaÅ‚ otwarty proces kanonizacyjny, zakoÅ„czony dopiero w 1976 roku. Jest patronkÄ… kobiet, hutników, Pomorza i Diecezji ElblÄ…skiej.
26 czerwca 2003 r.
Rada Miejska przyznała tytuł Honorowego Obywatela Hansowi Jurgenowi Schuchowi (1930-2018).
H.J Schuch urodziÅ‚ siÄ™ w ElblÄ…gu i tu mieszkaÅ‚ do 1945r. Po wojnie zaangażowaÅ‚ siÄ™ w dziaÅ‚alność organizacji zrzeszajÄ…cych Niemców – dawnych mieszkaÅ„ców ElblÄ…ga. ByÅ‚ prezesem stowarzyszenia „Truso – Vereinigung e.V.” i przewodniczÄ…cym Landsmannschaft Westpreussen w Münster. Przez wiele lat kierowaÅ‚ Westpreuβisches Landesmuseum w Münster – Wolbeck. PublikowaÅ‚ artykuÅ‚y i wydawaÅ‚ książki o tematyce historycznej i krajoznawczej (np. seria „Elbinger Hefte”, Elbinger Nachrichten”). Po 1990 r. nawiÄ…zaÅ‚ współpracÄ™ z wÅ‚adzami ElblÄ…ga, elblÄ…skimi historykami i muzealnikami. WspieraÅ‚ ich w pozyskiwaniu Å›rodków finansowych dla miasta.
27 czerwca 1628 r.
Pod naciskiem Gdańska Sejm Rzeczypospolitej podjął uchwałę o likwidacji kantoru Eastland Company w Elblągu.
Od roku 1579 przez 50 lat Elbląg odgrywał pierwszoplanową rolę wśród portów bałtyckich. Działo się to za sprawą królowej Elżbiety I, która umieściła w Elblągu spółkę posiadającą wyłączne prawo do handlu z Polską, Norwegią i Szwecją oraz ich posiadłościami. Obecność angielskiego kantoru w Elblągu przyczyniła się do wielkiego wzbogacenia się miasta i jego mieszkańców. W mieście osiedliło się wielu zamożnych kupców angielskich i pozostało nawet po przeniesieniu kantoru do Gdańska.
28 czerwca 1976 r.
Na stadionie Olimpii w Elblągu zorganizowano wiec poparcia dla polityki Edwarda Gierka. Na wiec przyszło zaledwie koło tysiąca osób, za co posypały się partyjne kary. 24 czerwca premier rządu PRL Piotr Jaroszewicz w przemówieniu telewizyjnym zapowiedział duże podwyżki cen. W odpowiedzi na to następnego dnia w elbląskich zakładach pracy, podobnie jak w wielu innych przedsiębiorstwach w kraju, wybuchły strajki. Przestraszony rząd wycofał się z podwyżek, strajki więc wygaszono. Rozpoczęły się natomiast represje wobec uczestników strajków oraz organizowanie wieców poparcia dla kierownictwa partii. W Elblągu wiec był klęską dla partii, co wzmogło późniejsze represje.
29 czerwca 1343 r.
Wielki mistrz Ludolf Konig rozszerzył prawa miejskie Elbląga o możliwość odwoływania się do Lubeki.
Kiedy elblążanie w 1246 roku uzyskali prawa miejskie dla swojego grodu, tylko po części mogli czuć satysfakcję. Wprawdzie byli pierwszymi w państwie zakonnym, którzy wywalczyli sobie prawa na wzór Lubeki (pozostałe miasta cieszyły się mniej korzystnym prawem chełmińskim), ale Krzyżacy mocno je okroili. Było to przyczyną nieustannych sporów miasta z zakonem i po blisko 100 latach doszło do kompromisu. Teraz w sprawach spornych elblążanie mogli szukać sprawiedliwości w Lubece. I choć przywilej ten miał działać tylko rok, to po kolejnych 10 wszedł już jako stałe prawo.
30 czerwca 1918 r.
Władze Elbląga odkupiły od przedsiębiorstwa tramwajowego prywatną elektrownię. Była to pierwsza elektrownia w mieście i wraz z zajezdnią znajdowała się przy ul. Szpitalnej. Elbląg należał do jednych z pierwszych miast w Europie, które zainwestowały w budowę trakcji tramwajowej (1895r.). Przez pierwsze ćwierć wieku elbląskie tramwaje były spółką prywatną. Tak jak dziś nie przynosiło to dochodu, lecz straty. Spółka ratowała się sprzedażą prądu, bo należąca do niej elektrownia była jedyną w ówczesnym Elblągu. Prądem oświetlano pobliskie ulice, zaczęto też podłączać prywatnych odbiorców. 4 lata później (1922) miasto przejęło również tramwaje. Zarówno tabor, jak i sieć, znajdowały się w opłakanym stanie. Modernizacja okazała się bardzo kosztowna.
1 lipca 1818 r. Powstał powiat elbląski (Kreis Elbing).
SiedzibÄ… powiatu byÅ‚ nieistniejÄ…cy już budynek przy placu Grunwaldzkim. W zarzÄ…dzeniu królewskim napisano: „Do powiatu elblÄ…skiego należą miasta ElblÄ…g i Tolkmicko, z których pierwsze jest stolicÄ… powiatu, nastÄ™pnie zjednoczone intendentury ElblÄ…g lub tzw. dawne terytorium elblÄ…skie, jak również Tolkmicko, dobra szlacheckie Kadyny i Rehberg”. Herb powiatu, który zaczÄ…Å‚ obowiÄ…zywać w roku 1926, wzorowano na pieczÄ™ci byÅ‚ego komtura zamkowego.
Kartki z elblÄ…skiego kalendarium publikowane sÄ… codziennie na antenie telewizji TRUSO.TV – kanaÅ‚ 140 VECTRY oraz na facebookowym fanpage TRUSO.TV
