Rychliki Miejscowość do 1945 roku nosiła nawę Reichenbach. Założona na tak zwanym suchym korzeniu co znaczy, że w tym miejscu nie było wcześniej żadnej innej osady. Okolica była jednak zamieszkana przed wiekami przez ludność pruską. Tereny Rychlik zostały podbite przez Krzyżaków w XIII w., a wieś została lokowana przez komturów: elbląskiego Heinricha von Gerę (?-1328) i dzierzgońskiego Siegharda von Schwarzeburga (?-1336) w 1310 r. Przybyli tu koloniści pochodzili ze środkowych Niemiec.
Pierwszy kościół powstał z chwilą lokacji wsi i był prawdopodobnie drewniany. Na początku XIV w. postawiono już murowany w stylu gotyckim, a po jego rozbiórce w 1875 r. pobudowano nowy w 1877 r. Budowa tego ostatniego kościoła to inicjatywa ówczesnego pastora ewangelickiego Wilhelma Gottfrieda Grzybowskiego (1802-1895), przy wsparciu magistratu elbląskiego.
Ojciec pastora Grzybowskiego był z pochodzenia Polakiem i przybył do Elbląga w bliżej niejasnych okolicznościach. Był prawdopodobnie uczestnikiem insurekcji kościuszkowskiej. Stał się właścicielem gospody Elbląski Dwór (Elbinger Hof), gdzie mieli chętnie przebywać Polacy. Pastor zmienił wyznanie z katolickiego na ewangelickie. Ale to nie jedyny akcent o polskim zabarwieniu w Rychlikach - w XVII w. odbywały się tu kazania po polsku.
Wilhelm G. Grzybowski pozostawił po sobie w Rychlikach także elementy wyposażenia świątyni i to wykonane własnoręcznie, bo był rzeźbiarzem obdarzonym talentem. Jego dziełem jest ambona, ołtarz, organy, żyrandol. Do 1945 r. w świątyni znajdowała się też płaskorzeźba „Głowa Chrystusa w koronie cierniowej” tez dzieło pastora. Wiele lat po 1945 r. zniknęła z kościoła. Obecnie kościół jest świątynią katolicką pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny.
Po 1945 r do Rychlik przybyli polscy osadnicy. Początkowo wieś nazywała się Potok, następnie Zamorze, aby około 1948 r. przyjąć obecną nazwę.
Kwietniewo
Wieś znajduje się w gminie Rychliki, na skraju Wysoczyzny Elbląskiej, przebiega przez nią turystyczny Szlak św. Wojciecha, prowadzący z Elbląga do Świętego Gaju. Do 1945 r. miejscowość nosiła nazwę Königsblumennau.
Kościół w Kwietniewie przed wojną (fot. archiwum autora)
Ślady osadnicze w pobliżu miejscowości, a odnalezione w okolicy pochodzą z czasów młodszej epoki kamiennej (ok. 4,5 tys. lat p.n.e.) - kamienna siekiera; a także z okresu wczesnogermańskiego (ok. I w. n.e.) – kamienny grób skrzynkowy. W pobliżu wsi są ślady grodziska, które mogło istnieć od epoki żelaza do średniowiecza.
Lokacji wsi dokonał dzierzgoński komtur Henryk Zuckschwert w 1299 r. Była to wieś czynszowa o sporym znaczeniu, ponieważ jako nieliczna posiadała własny wiklerz, czyli statut. W późniejszym nieco okresie niemieckich osadników zasilili też odsadnicy polscy.
W latach 30 XIX w. pruskie reformy rolne spowodowały powstanie kilkunastu dużych gospodarstw chłopskich. Od końca XIX w. do1945 r. przez wieś przebiegała linia kolejowa łącząca Elbląg z Ostródą i Olsztynkiem, ale została rozebrana prze Rosjan. We wsi istniała poczta oraz mleczarnia i wiatrak.
Kościół we wsi, z wieżą, powstał w połowie XIV w. Jego górna drewniana część pochodzi z początku XVIII w. W świątyni (obecnie katolickiej pw. Podwyższenia Krzyża Świętego) znajduje się ołtarz barokowy oraz dwie płyty nagrobne z XVII w.
