A moim zdaniem... (od najstarszych)
Pokazuj od
najnowszych
najnowszych
Największe
emocje
emocje
Dziwne ! Pamiętam Kosmos a nie słyszałem o Marsie :( No chyba że zlikwidowano przed 1960 r.
kinoteatr Iluzjon, na miejscu którego stoi obecnie biurowiec WPECu też wiele lat dostarczał rozrywki, bo i kino i koncerty w latach 70tych i początku 80tych niezapomniane. .. .a to kino Mars to jakieś z kosmosu chyba ?
kino Mars było w latach 1952 do. .. .. nie pamiętam. Budynek został rozebrany chyba w latach 1960-1964
Czemu plac Jagiellończyka jest niedostępny jako parking, nawet w czasie kumulacji imprez w Światowidzie i Teatrze, ?????
Mieszkałem w domu, gdzie teraz są Zielone Tarasy, od urodzenia. Vis a vis mojego domu, obok transformatora i małego domku, w latach ok. 68-70,burzyli jakieś warsztaty metalurgiczne. Były tam tokarki i inne maszyny do obróbki metalu. Ale obok usytuowany był budynek mieszkalny i tylko z opowieści starszych mieszkańców, słyszałem o jakimś kinie, który tam był. Ja osobiście nie pamiętam żadnych seansów od 1968 r.
Na podstawie wspomnień Janiny Rayskiej: Gdy w 1945 grupka zapaleńców utworzyła amatorski zespół teatralny, występował on w różnych salach restauracyjnych. Krzepnący zespół szukał dla siebie stałego lokum, gdyż restauracje wolały w soboty organizować dancingi, aniżeli wystawiać sztuki. Władze miasta znalazły taki obiekt – budynek, a właściwie rozpadający się barak poniemieckiego kina „Mars” przy Ziegelscheunstrasse. I zanim ten barak jakoś wyremontowano, stromej i otoczonej ruinami uliczce nadano nazwę Teatralna. Teatr w kinie „Mars” nie zagościł na długo, od początku piętrzono problemy z kluczami, organizacją prób, wreszcie była to po prostu rudera. 4 lata później na potrzeby już zawodowego Teatru Jaracza wyremontowano salki parafialne przy ul. Kościelnej. W dawnym kinie wystawiano jeszcze przez jakiś czas amatorskie przedstawienia teatralne, odbywały się akademie, a czasami również koncerty Szkoły Muzycznej. Jednak budynek niszczał i wreszcie został przekazany jakiemuś przedsiębiorstwu na magazyny. Dziś nie ma po nim śladu.
poniższy(powyższy?) post chciałbym zadedykować autorowi artykułu. pisanie o historii bywa stąpaniem po grząskim gruncie, dlatego trzeba szczególnie uważać. a internaucie An. K, dziękujemy
Autor sięga do tzw. „elbląskich legend”, czyli nieprawdziwych opowieści, mających utwierdzać elblążan w poczuciu powszechnej krzywdy, okradania i ucisku przez bliżej nieokreślone czynniki. Pisze, że Dom Kultury „miał być znacznie wyższy i pomieścić więcej placówek kulturalnych.” Nie jest to prawdą. Na dowód polecam świetny wywiad Agnieszki Jarzębskiej z nieżyjącym już projektantem EDK, prof. Józefem Chmielem - http://eswiatowid.pl/tabid/158/itemid/37516/default.aspx
Ale zdjęcie do artykułu 'to popieprzenie z przesoleniem'. Na zdjęciu jest bowiem sklep Arnolda Quaß - sklep z wyszynkiem, który mieścił się przy Horst-Wessel-Straße 64 (po wojnie ul. Robotnicza 64.
Szanowni Państwo, opisałem dzieje budynku teatru i kina przy Teatralnej 9 w dwóch kolejnych numerach "Rocznika Elbląskiego" (XX i XXI). Wszystkie informacje pochodzą z tych tekstów.
W sierpniu 1945 roku Wydział Kultury i Sztuki Zarządu Miasta znalazł na potrzeby teatru salę przy Grosser Wunderbergstrasse (dziś ul. Teatralna). Budynek znajdował się w miejscu gdzie GrossWunderberg rozwidlała się na
swoje przedłużenie i na Zigelscheunstrasse. Dano mu nowy adres - Teatralna 9.W czasie wojny działało tam podrzędne kino „Adler”. Wtedy sala wymagała remontu, ale zachowało się w niej 398 foteli. Budynek był murowany, kryty papą, mieścił od wejścia: duży hol z poczekalnią, dwa pokoje dla administracji, dwie toalety, salę na 398 miejsc oświetloną 8 lampami w kształcie kul z dwoma dużymi piecami, z których jeden był uszkodzony. Scenę ogrzewał piec kaflowy. Z tyłu sceny był pokój z pianinem (rozstrojonym i zniszczonym). Pod sceną znajdowały się dwa pomieszczenia. Mimo że remont rozpoczęto jesienią 1945 to dopiero rok później, 8 listopada 1946,odbyła się uroczysta inauguracja działalności sali przy Teatralnej 9 - akademią ku czci Rewolucji Październikowej. Gdy opadła gorączka akademii, budynek stawał się coraz bardziej cichy i zakurzony - władze miasta nie chciały udostępnić go amatorskiemu teatrowi. Po ostatecznym zakończeniu remontu został oddany do pełnego użytku w marcu 1947 r. Intendentem teatru był aktor i śpiewak Bronisław Romaniszyn.