W 68. rocznicę Powstania Warszawskiego

Godzina W
   
   A kiedy wybiła godzina W
   i przyszło się o polskość bić
   cóż że nie było w ręku broni
   lecz serce chciało z honorem żyć.
   
   I poszli walczyć o polski honor
   o ludzką godność, o wolny dom
   bo serca były silne i młode
   choć bomby z nieba waliły jak grom.
   
   I zapłonęły krwią barykady,
   krwią swych obrońców młodzieży kwiat
   a poświęcenie było duże, a słowa
   powstanie płynęło w świat.
   
   Lecz broni ciągle było mało
   a wróg uzbrojony po zęby był
   i pozostała tylko benzyna
   co czołgi wroga zmieniała w pył.
   
   63 dni krew przelewano, na gruzach
   miasta matki swej,
   a drogę walczącym wskazywały
   krzyże poległych po bombach lej.
   
   Z pieśnią na ustach ,,Marsz Mokotowa"
   wciąż szli do boju na polu chwały
   lecz wróg się sprężył z potężną siłą
   i pozostały tylko kanały.
   
   Zdeptano godność Ludu Warszawy
   minęły lata, sny pozostały
   lecz honor powstańców na zawsze pozostał
   a w herbie dalej jest Orzeł Biały
   
   Powstanie
   
   A kiedy wybiła godzina W
   chwycili w ręce wiązki granatów
   by bronić honoru Sztandaru i Polski
   wyrzucić z kraju hitlerowskich katów.
   
   I ruszył do walki młodzieży kwiat
   dziecięce serca, młodzieńcze ręce
   chwyciły złowrogie butelki z benzyną
   by spalić wroga by nie wrócił więcej.
   
   I chociaż serca były młode,lecz poświecenie
   było duże szli równo do boju z podniesiona głową
   a krew się lała jak czerwone róże.
   
   I oddawali młode życie swe ze śpiewem na ustach
   Marsz Mokotowa choć rany były głębokie do serca
   a czasem kula urywała głowę.
   
   Lecz broni ciągle było brak i zostawały gołe ręce
   za każdą przeżytą godzinę , dzień modlili się cicho
   do Boga w podzięce.
   
   A ofiar Było coraz więcej i matki dzieci swe opłakiwały
   a gdy zabrakło całkiem broni zeszli w czeluści , w
   cuchnące kanały.
   
   I dopalało się powstanie, i dopalała się Stolica
   a łzy bezsilności płynęły im jak Wisła wiosną w swoich
   granicach.
   
   Lecz ta ofiara nie była daremna, minęły lata dni chwały
   i sławy, dziś dumnie patrzą na wolny kraj dumni obrońcy
   wolnej Warszawy.
   
   I tylko maki dziko rosnące przypominają przelaną krew
   lecz jeśli zajdzie taka potrzeba staniemy do walki
   na każdy zew.
   
   Elbląg 29.07.11
   
   Godzina W
   
   Godzina W dała im znak by walczyć
   o honor i godność człowieka by dalej
   w powietrzu łopotał Orzeł Biały szli
   do powstania nikt nie zwlekał.
   
   Choć krew z barykad płynęła obficie
   nie było broni lecz walczyć każdy
   chciał oddawał dla Ojczyzny z honorem
   swe życie wśród lasu krzyży i ludzkich
   ciał.
   
   Lecz serca były dziecinne i młode po
   jasnych włosach płynęła często krew
   hełmy niemieckie wpadały im na głowę
   walczyli za Ojczyznę i przelewali krew.
   
   Cuchnęły czeluście mrocznych kanałów
   gdy tylko już jedna pozostała droga
   z modlitwą na ustach ginęli w czeluściach
   konali wzywając cicho matkę Boga.
   
   Płakały matki poległych synów do piersi
   tuliły strzępy ciał w żałobie do Boga
   podnosiły głowę wśród świstu kul i huku
   dział.
   
   Padło powstanie w nierównej walce pozostał
   honor i wieczna chwała gdy idę przez Warszawę
   i słyszę grzmot burzy myślę że to biją
   powstańcze działa.
   
   Dalej łopoce Sztandar Polski i dumnie lśni
   Orzeł w złotej koronie oddajmy hołd poległym
   powstańcom pochylmy głowy kleknijmy w ukłonie
   
   Elbląg 11.07.2012