Walczyli na Litwie

medale, rywalizacja, to jest jakieś chore, marnowanie czasu i zasobów tak generalnie. Sport dla zdrowia spoko. Ale lanie się i gloryfikowanie tego po co na co. Jakaś pierwotna potrzeba chleba i igrzysk, dowartościowania się, bycia podziwianym czy czucia się bezpiecznie, że jakiś inny nie przywali mi na ulicy bo ja mu pierwszy albo bardziej? Napiszą o mnie, medal na ścianie, co z tego. Ale w sumie szacunek za determinację, chociaż można było tą energię lepiej spożytkować. Na starość jeszcze różne zwyrodnienia, no tak ale satysfakcja i szczęście, poczucie spełnienia, czy na pewno? Kogo oszukujecie, karmicie tylko ego, i dalej pustka i poczucie braku sensu. Zróbcie coś dla innych, słabszych.