- Wśród odsłoniętych niedawno figurek mini Piekarczyków, znalazły się też Pana pomysły. Które to są?
- Na miejski konkurs wysłałem siedem pomysłów, większość wraz z „wizualizacją“ - jakby mogły wyglądać. Ostatecznie na Starym Mieście znalazł się Piekarczyk w wędką na Moście Wysokim, Piekarczyk z kotwicą na Bulwarze Zygmunta Augusta oraz Piekarczyk z książką obok Biblioteki Elbląskiej. Na etapie głosowania przez mieszkańców były jeszcze: Piekarczyk - Kleryk i Piekarczyk z aparatem fotograficznym, ale z tego pomysłu to nawet ja nie byłem do końca zadowolony. Dwa pozostałe odeszły w mrok zapomnienia: chyba to był malarz i Piekarczyk z łopatą. Szczerze mówiąc już nie pamiętam. Narysowałem jeszcze kilka propozycji, których jednak z różnych względów nie zdecydowałem się upublicznić.
- Jak ten konkurs wyglądał oczami jego uczestnika?
- Konkurs nie był wg mnie dobrze przemyślany, regulamin był napisany lakonicznie, a sprawa z prawami autorskimi i przeniesieniem własności nie dość jasno wyjaśniona. Przez to nadal nie mamy tabliczek z autorami pomysłów oraz wyjaśnienia czy pomysłodawcy są autorami w świetle prawa. Urząd Miasta powinien wyjaśnić jak ta kwestia wygląda z prawnego punktu widzenia. Co zostało wykorzystane przez nich jako działanie konkursowe, a co zostało stworzone przez firmę odlewającą. Zabrakło mi tutaj poszanowania dla uczestników i artystów którzy poświęcili pracy więcej niż kilka akapitów.
- W przyszłym roku pojawią się kolejne Piekarczyki sfinansowane ze środków Budżetu Obywatelskiego. Pana zdaniem, jakie powinny się pojawić?
- Trudne pytanie... Nie ograniczałbym się tylko do Starego Miasta. Ciekawą propozycją byłby Piekarczyk na moście kardynała Wyszyńskiego. Mógłby robić coś szalonego, np. skakać na bungee. W parku Kajki wyprowadzający psa. W parku Modrzewie... Możliwości jest dużo, można tak wymieniać w nieskończoność. W przyszłym roku, jeżeli będzie ogłoszony konkurs, wezmę w nim udział, ale chyba nie włożę w to tyle zaangażowania, co w tym roku. Mam trochę poczucia niedosytu i niedocenienia pracy włożonej przez uczestników konkursu. I poczucie niesmaku z samej prezentacji Piekarczyka. Figurka została przykryta workiem na śmieci. Wstyd było stać tam obok. Zamiast dumy poczułem dyskomfort, i niechęć do każdego, kto zorganizował ten konkurs.
- Pojawiły się też głosy krytyczne w stosunku do tej inicjatywy. Jednym z zarzutów jest wtórność tego pomysłu. We Wrocławiu krasnali jest około 300, Malbork ma Marianki, Kraków smoki, kolejne miasta promują swoje.
- Żyjemy w XXI wieku, kiedy mamy dostęp do masy informacji. Trudno jest znaleźć coś, o czym inni ludzie nie powiedzą, że to już było, to już widzieli. Można powiedzieć, że w sztuce zostało już wszystko wymyślone, trudno jest znaleźć coś, czego jeszcze nie było. Można tylko, to co już było przedstawić w nowy sposób, w innej formie. Teraz sobie myślę, że chyba zawsze zazdrościłem Niemcom ich krasnali.
- I druga poważna wątpliwość, która się pojawiła w przestrzeni publicznej. Chodzi mi o formy przestrzenne. Figurki a’la Piekarczyk ma wiele miast w Polsce, formy przestrzenne mamy tylko my. Czy nie uważa Pan, że bardziej powinniśmy postawić na promocję tego, co mamy tylko my, a nie powielać pomysłów innych?
- Kiedy się urodziłem, rzeźby przestrzenne już były. I nigdy nie byłem w stanie ich zrozumieć. Sztuka abstrakcyjna do mnie nie przemawia i pewnie nie przemawia do większości elblążan. Mam wątpliwości, czy kiedykolwiek większość ludzi będzie do nich przekonana. Z abstrakcyjnej sztuki w Elblągu podoba mi się Pomnik Odrodzenia na placu Konstytucji, bo ma jakieś przesłanie. Form przestrzennych nie rozumiem. Moim zdaniem, sztuka powinna dążyć do doskonałości i jeśli abstrakcja ma zasłaniać brak umiejętności technicznych artysty, to dla mnie nie jest to sztuka.
- Dziękuję za rozmowę.
