W naszym kraju sroka jest objęta częściową ochroną, gatunek nie jest zagrożony wyginięciem. Jej cechą charakterystyczną jest bardzo długi ogon (1/3 długości ciała, które osiąga ok. 46 cm). Samiec i samica mają podobne, czarne upierzenie, prócz białego brzucha i zakończenia skrzydeł, o czym również informuje medianauka.pl. Dzięki takiemu upierzeniu łatwo rozpoznać srokę w locie. Sam lot ptaka jest charakterystyczny: „Szybko uderza skrzydłami, po czym następuje faza lotu ślizgowego".
W codziennym menu sroka z radością powita duże owady, dżdżownice, jaja, padlinę, owoce, nasiona roślin, a także... małe ptaki i odpadki.
- Sroka jako przedstawicielka ptaków krukowatych należy do zwierząt wszystkożernych - pisze Kacper Kowalczyk dla ekologia.pl - Są tam zarówno rośliny, jak również pokarm zwierzęcy. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli spojrzymy na to, jak wygląda dieta tego ptaka i skorelujemy jej skład z porą roku, to wyjdzie nam, że ptaki te zjadają to, czego w danym momencie jest najwięcej w środowisku, albo to, co akurat znajduje się pod dziobem tego ptaka.
Prócz Europy sroka zamieszkuje część Azji (poza północą kontynentu) i zachodnią część Ameryki Północnej.
Ptak wyprowadza 1 lęg w roku, samica składa od 4 do 10 jaj, z których młode wykluwają się po kilkunastu dniach, o czym również informuje portal ekologia.pl..
Kacper Kowalczyk wskazuje też, że dawniej sroki kojarzyły się gadatliwością, plotkarstwem i złodziejstwem, zdarza się bowiem, że ptak zbiera nie tylko zapas pokarmu, ale interesują go także różnego rodzaju błyskotki. W wielu regionach Polski uważa się, że sroka przynosi pecha. Ptak nie przekonuje też do siebie swoim skrzekliwym głosem.
- Bywa, że sroki grasują w grupach, niekiedy młodocianych, niczym banda rzezimieszków okradająca karmniki – przyznaje Jan Piotrowski z Nadleśnictwa Elbląg. - Należy jednak zaznaczyć, że sroka to ptak niezwykle inteligentny i w przeciwieństwie do wielu innych gatunków zostaje u nas na zimę – dodaje leśnik.
