Kiedy słyszymy z ust europosłanki PiS Beaty Kempy, że damy sobie radę bez unijnych pieniędzy, bo przecież wypracowujemy własny PKB, to nie jest jakieś szczególne zaskoczenie. Ta pani zawsze cierpiała na skąpoobjawowy intelekt. Jeśli te same bzdury wygłasza z sejmowej trybuny premier Morawiecki, twierdząc, że prowizorium budżetowe nam wystarczy, to znaczy wyłącznie tyle, że uparł się aby przebić kukiełkę mistrza Geppetto w długości nosa. Jeszcze niedawno temu pysznił się wynegocjowaniem w Brukseli najlepszego w historii budżetu dla Polski, a teraz postanowił go zawetować, ponieważ ta wredna Unia oczekuje poszanowania dla wartości, które legły u fundamentów jej powstania. W efekcie grozi nam prowizorium budżetowe oraz odcięcie od środków z funduszu odbudowy i zielonej transformacji. Każdy, kto ma choć wątłe pojęcie o prowizorium, wie, że nie może być ono lepsze od normalnego budżetu i oznacza ogromną dziurę w kasie naszego miasta, a więc i zastopowanie nowych projektów.
Jedną z bardziej kuriozalnych rzeczy jaką słyszałem w życiu, jest to, że nasz pan premier robi to dla dobra Unii. Nie zgadza się na powiązanie funduszy unijnych z przestrzeganiem praworządności, chociaż ta według niego stoi w Polsce na najwyższym w Europie poziomie. Skoro jest tak dobrze, to skąd te obawy?! Dwadzieścia pięć krajów Unii, małych i dużych, nie ma jakoś z tym problemu. Nam prostym obywatelom trudno to doprawdy zrozumieć.
Nie będę snuł tu podejrzeń, co tak naprawdę stoi za tym wetem. Faktem jest, że premier każe nam umierać za tzw. reformę wymiaru sprawiedliwości. Nie można powiedzieć, autorzy tej reformy spod znaku zjednoczonej prawicy odnotowali zauważalny sukces - dawno już nie było medialnych doniesień o jakimś sędzim, który by podwędził wiertarkę w supermarkecie. Na drugiej szali Temidy mamy za to jeszcze dłuższe postępowania sądowe, a wyroki takie same jak zawsze - czasami sprawiedliwe, a czasami nie. W Trybunale Konstytucyjnym bryluje pani magister o specjalności kucharka prezesa i w ramach walki z komunistycznymi złogami - komunistyczny prokurator. Tak zwana izba dyscyplinarna wbrew wyrokom trzech izb Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości UE niszczy niewygodnych sędziów. Nic dziwnego, że reputacja naszego kraju w demokratycznym świecie oscyluje na poziomie Turcji Erdogana. Zastanawiająca jest jedynie powściągliwość w krytyce naszej praworządności ze strony Rosji.
WracajÄ…c do naszej wagi Temidy, mamy wiÄ™c po jednej stronie wiertarkÄ™ za stówkÄ™, a po drugiej kilkaset miliardów zÅ‚otych straconych unijnych pieniÄ™dzy za upieranie przy „reformie” sÄ…downictwa, z której my jako obywatele nie mamy żadnych korzyÅ›ci. PodkreÅ›lam żadnej, bo nie widać żeby przestÄ™pcy byli szybciej i lepiej osÄ…dzeni, a w procesach cywilnych ciÄ…gle jedna strona wychodzi z sÄ…du niezadowolona.
Trudno się oprzeć wrażeniu, że premier na złość Unii strzela nam w kolano. Może sobie na to pozwolić, bo rząd zgodnie z zasadą Urbana, jakoś się wyżywi. Na myśl przychodzą skojarzenia z planem Marshalla. Też go odrzuciliśmy w imię wierności naszym socjalistycznym ideałom. Amerykanie dawali dolary, ale bezczelnie oczekiwali jakiejś formy kontroli nad ich wydawaniem. Zrujnowana wojną Europa poszła dzięki temu planowi dynamicznie do przodu a my gdyby nie unijne fundusze do tej pory tkwilibyśmy w jesieni średniowiecza, chociaż daleko nam jeszcze do tych, którzy nie mieli oporów przed przyjmowanie amerykańskiej pomocy. Aż trudno uwierzyć, że nasz rząd chce nam zafundować po raz kolejny w historii cywilizacyjną zapaść. Europa bez nas sobie poradzi, my bez Europy też, ale znacznie gorzej.
