Do szczęścia trzeba zmuszać (copiątkowy felieton Marii Kasprzyckiej)

Wiem o tym doskonale, zatem nie zostaje mi nic innego, jak temu światu tłumaczyć i ruszać jego bryłę z różnych posad, prawda?;) Drogi anonimie tam obok, ten poprzedni anonim od dłuższego czasu zadaje mi to samo, bełkotliwo-napastliwe pytanie, zawsze w tym samym, mało uprzejmym, fanatyczno-zaczepnym stylu - jako człowiek zwykle życzliwy zapytuję zatem o co mu się konkretnie rozchodzi, bo zaprawdę nie jestem w stanie precyzyjnie wywnioskować z tego zjadliwego monologu;

RobertKoliński