Do szczęścia trzeba zmuszać (copiątkowy felieton Marii Kasprzyckiej)

Rozumiem, że gdyby nie kiepskie relacje z prezydentem miasta nadal zajmowałaby Pani etat, jak robi to część elblążan w wieku emerytalnym, a młodzi w poszukiwaniu pracy opuszczają to miasto. Pani tymczasem użala się nad ich losem, dopatruje się w tym co najmniej nieszczerości.

Beta