„Postęp prac nie jest zadowalający” (Głos z przeszłości, odc. 242)

Prace rozbudowy torowiska na ulicy Grunwaldzkiej dotyczyły jej wydłużenia z Dworca do pętli na ulicy Druskiej. Tramwaj linii nr 1 kursował wówczas na odcinku Dworzec - pętla na Obrońców Pokoju (wcześniej Kościelna). Ostatecznie prace te ukończono w 1951 roku, a uruchomienie nowej trasy do pętli na ulicy Druskiej nastąpiło 15 lutego 1951 roku. W 1952 roku planowano budowę nowej linii tramwajowej kursującej przez wówczas ulicę 22 Lipca, obecnie Piłsudskiego, ale ostatecznie odstąpiono od tego pomysłu. Natomiast w 1957 roku wykonano pętlę tramwajową na ulicy Saperów.

@Tramhist - Aleja Piłsudskiego.

@Tramhist - Do wiosny 1953 roku (śmierć bandyty Stalina) położono tory tramwajowe od skrzyżowania Marymoncka - Królewiecka do Beniowskiego. Uznano to za bierutowską megalomanię, tory miały biec do pętli Obrońców Pokoju, na szagę przez Topolową- Matejki.

@Tramhist - Pamiętam ulicę Kościelną, a później przemianowaną na Obrońców Pokoju. Mieszkałem na Lubelskiej ale chodziłem do podstawówki nr 2 (Dwójki) przy ulicy Robotniczej. Wcześniej mieszkałem przy Topolowej stąd ta Dwójka. Po drodze mijałem SZ. P.nr 5 tzw. Piątkę. Pozdrawiam Elblążan.

@Ksiądz Kaszanka - Te tory ułożono w 1955 roku, a w 1956 roku odstąpiono od realizacji prac. Czy osoba Stalina decydowała o ich położeniu i następnie odstąpieniu trudno powiedzieć. Fakt, że na tamten czas było to zadanie przewyższające możliwości Miasta. Zresztą w Warszawie w 1960 roku zadecydowano, że komunikacja tramwajowa w tego typu miastach jak nasze nie ma perspektyw. Stąd Wojewodzka Rada Narodowa w Gdańsku podjęła decyzję o likwidacji sieci tramwajowej w Elblągu. Na szczęście walka władz Elbląga o tramwaje zakończyła się sukcesem, ale zezwolono tylko na dwie linie.