Nie chciałam być turystką

Camino jest oznakowane żółtymi muszlami św. Jakuba i żółtymi strzałkami. Wędrując niesiemy cały swój dobytek w plecaku. Mój plecak ważył ok. 9 kg.

Kamienny most na rzece de Orbigo. Jedno z ważnych miejsc na Camino. Od XIII wieku, gdy most został wybudowany, przeszły nim miliony pielgrzymów.

Wędrując Camino, musimy uważnie śledzić znaki, bo łatwo jest zboczyć ze szlaku.

Dla takich widoków warto pokonać trudne ścieżki Gór Kantabryjskich.

Alberga (schronisko dla pielgrzymów) w Villafranca del Bierzo. W albergach warunki są bardzo ascetyczne, ale nikt nie narzeka.

Cel wielokilometrowej wędrówki - Katedra św, Jakuba w Santiago. Na zdjęciu figura św. Jakuba na ołtarzu głównym Katedry. Pielgrzymi podchodzą i przytulają się do św. Jakuba, dziękując za jego opiekę podczas długiej wędrówki.

Pielgrzymi pozostawiają sobie serdeczne znaki. Tutaj strzałka na drodze ułożona z kwiatów i kamyczków.

Wędrując Camino mijamy wiele opuszczonych przez mieszkańców wiosek i miasteczek. Na zdjęciu stary cmentarz.

Wędrując nieczęsto spotykamy innych pielgrzymów, ale zawsze są to spotkania serdeczne. Pielgrzymi pozdrawiają się słowami "buen camino" (hiszp. dobrej drogi).