Zgłaszanie opinii do moderacji

Adam Mickiewicz jest tym poetą, którego czyta się nad podziw łatwo. Jego teksty są zrozumiałe, a rymy proste. Dlatego to p. Mickiewicz okrzyknięty został wieszczem narodowym. A konkurencja była nielicha. Słowacki wiecznie utrapiony. To poeta rzewny, na deszczowe i pochmurne dni. Wyspiański karcący, upominający i głoszący prawdy objawione. Do dziś sprawdzone - Chłop potęgą jest i basta - Miałeś chamie, złoty róg, ostał ci się jeno sznur. Pan Wyspiański to pochlebca. W jego twórczości można znaleźć nawet polskiego Hamleta. Nie uświadczy się tego u Pana Mickiewicza. Mickiewicz to gawędziarz. W wokół płonącego ogniska, kompan wymarzony. Kiedy zacznie opowiadać, to tak Ciebie wciągnie snuta opowieść, że nie zauważysz, że ognisko wygasło a mgła otula wszystko. Kiedy się tylko wsłuchasz uważnie, usłyszysz dźwięki rogu, a może zobaczysz psy gończe w psim amoku pędzące. Nie wołaj na nie bo sen minie. I możesz nie zobaczyć Zosi. Zobaczywszy zaś ją uwierzysz, że młodość jest piękna. Trzymaj się za to, z dala od Telimeny. To zła kobieta była. Kochaj Pana Mickiewicza. Za to że był. Bez Niego, bylibyśmy jak rama bez obrazu, jak p. Jankiel bez cymbałów. Choć tych ostatnich u nas dostatek.

cz