Odeszli, ale pamięć pozostała

Przyjdzie Przyjdzie ta chwila że zakopią mnie w ziemi jak robaka marnego na wieczny czas, słońce zgaśnie na zawsze i wokół się ściemi kwiaty zwiędną na grobie i zaszumi las. Pozostanie po mnie krzyż zmurszały na grobie na nim stara zardzewiała tablica gdy maj przyjdzie wiosną dzikie chwasty wyrosną, ty najmilsza obetrzesz z łez lica. Pozostawię po sobie zapisane stronice czuły głos mego serca i duszy i choć kartki pożółkną będą płynąć jak czółno słowa wierszy daleko od duszy. Wiatr mi będzie kompanem, słowik będzie mi śpiewał, śnieg okryje puchem srebrzystym moje ciało strudzone w ziemski proch się zamieni dusza ujrzy świat wiekuisty. światłem będą mi znicze nocą jasno świecące i oświetlą mi drogę do pana lecz gdy było by można wrócić znowu na ziemię szedłbym do niej wręcz na kolanach. Henryk Siwakowski