Dawno temu w Elblągu… zwalniano w zakładach Schichaua

Po burzliwych dyskusjach w Reichstagu, na mocy ustawy z 16.5.1929 r. przedsiębiorstwo przekształcono w spółkę z zachowaniem dotychczasowej nazwy, do której dodano zwrot „ spółka z ograniczoną odpowiedzialnością” - (G. m. b. H. ) Gesellschaft mit beschränkter Haftung. Duża była w tym rola dyrektora Wydziału Wschodniego Urzędu Spraw zagranicznych (Auswärtiges Amt), Herberta von Dirksena. W myśl tej ustawy zakłady Schichau’ a w Elblągu miały stać się własnością Rzeszy, państwa pruskiego i Wolnego Miasta Gdańska. Tak więc nie udało się utrzymać zakładów Schichaua jako prywatnej firmy i dwójka spadkobierców Hildegard Carlson, syn Carl Ferdinand Carlson i córka Karin, na mocy zawartej z nimi umowy nie weszła do zarządu nowo utworzonej spółki. Carl F. Carlson ukończył studia w Gdańsku i Szwecji, po 1929 r. wyjechał do Szwecji i przyjął nazwisko Cragholm. Karin Carlson wyszła w 1930 r. za mąż za inż. Eberharda Westphala, który od 1933 r. był zatrudniony w nowej już firmie F. Schichau G. m. b. H. Jemu i jego żonie została przyznana dożywotnia renta i zwolniono ich z szeregu zobowiązań na rzecz państwa i miasta. Mimo zmian, zakłady używały w dalszym ciągu starej nazwy firmowej. Nowym dyrektorem został Hermann Noé – zatrudniony przedtem w zakładach włókienniczych na terenie Saksonii. Kierował on firmą aż do 1945 r. , kiedy to została przejęta przez władze polskie (Stocznia Nr 16). Mieszkał w „ pałacyku” przy ul. Stoczniowej.

erg.