Zaduszki poetyckie

przenikaja nas cienie umaflych otaczaja nas bliskie twarz e wsród opadłych pożółkłych lisci zapalimy cmentarne lichtarze niech rozjasnia im mroki wieczne dajac duszom swiatło wiekuiste niech poplynie chwila zadumy poprzez smutne cmentarze mgliste itą smutna chwile refleksii przerwie nagle dzwieczne dzwonu bicie ktory kazdym udezeniem mowi jak sie rodzi i przemija życie tu spoczeli po trudach zyci a nasi zwykli ziemscy tułacze tutaj leza prochy naszych synow nad ktorymi cicho matka płacze czemu panie czemu tak szybko w sercu tylko do boga krzyczę nasze zycie spala się jak swieca i wygasa jak cmentarne znicze