"Pojednanie i miłość to przesłanie Anioła nad Elblągiem”

We wrześniu 1939 roku władze III Rzeszy ustanowiły nowy kształt Okręgu Rzeszy Gdańsk- Prusy Zachodnie, do którego włączono zajęte województwo pomorskie II RP oraz Rejencĵę Zachodniopruską Prus Wschodnich. W skład tej Rejencji wchodził Elbląg oraz powiat elbląski, a jej stolicą był Kwidzyn. Gaulaiterem całej prowincji w tym nowym kształcie był Albert Forster. Stąd w okresie II wojny Elbląg podlegał jego jurysdykcji, a nie gaulaitera Prus Wschodnich - Kocha. W mieście po zdobyciu go przez Armię Czerwoną w lutym 1945 roku pozostało około 30 tysięcy Niemców. Decyzją Konferencji Poczdamskiej mieli oni zostać wysiedleni z tych ziem (dotyczyło to także Czechosłowacji, Węgier, Estonii i Łotwy). W 1946 roku w Elblągu przebywało jeszcze ponad 12 tysięcy Niemców. Ostatecznie proces ich deportacji zakończono w 1948,a według danych ówczesnego magistratu w mieście postanowiło pozostać 18 rodzin narodowości niemieckiej. Natomiast gaulaiter Forster zapewniał, że Elbląg jest miastem bezpiecznym i w zasadzie ucieczka ludności niemieckiej nastąpiła samoistnie od 22 stycznia 1945 roku. Oficjalne polecenie opuszczenia miasta przez ludność cywilną wydano dopiero 26 stycznia 1945 roku.

Gwoli wysiedlenia.