Aleksandry rozdane, czyli teatr jak wspólnota

Przerost formy na treścią.4 godziny uroczystości, podczas której lansował się dyrektor, którego parcie na szkło jest aż niesmaczne. Wręczanie nagród dla inwestorów i budowniczych teatru? To chyba nie ta impreza panie Siedler. , niech pan ma szacunek dla swoich aktorów i widzów. Pastuszka wyglądała jak prawdziwa pastuszka, wszystko było na miejscu - i ciżmy i sukienka fartuch, brakowało jej tylko kija i owieczki, Jabłonowska prawie odfrunęła w kusej sukience - bombce ze skrzydłami motyla przy ramionach. Przemówienie Ostaszkiewicza zawierało największą liczbę fraz "Siedler" odmienianą w każdym przypadku. Teatr jak stoi, tak stał, nihil nowi, tylko aktorów (młodych) żal.

sorokin