Koniec bitwy o słowa

(. .. ) Po rewolucji 1905 r. Dmowski konsekwentnie wybrał politykę współpracy z władzami carskimi. W nagrodę otrzymał miejsce w rosyjskiej Dumie, namiastce parlamentu. W 1912 r. przegrał jednak w wyborach z kandydatem popieranym przez mniejszość żydowską, co wzmogło jego antysemickie obsesje. Endecja zorganizowała wówczas bojkot sklepów żydowskich w Warszawie. Po wybuchu wojny w 1914 r. Dmowski znów wybrał politykę sojuszu z Rosją carską (i wspierającymi ją państwami Zachodu). Uważał, że Polacy powinni oszczędzać krew narodową i działać przede wszystkim metodami dyplomatycznymi. Znów była to strategia przeciwna Piłsudskiemu, który wówczas organizował u boku Austro-Węgier Legiony, i który sądził, że niepodległość Polacy mogą wywalczyć sobie wyłącznie z bronią w ręku. „Co zrozumiałe, żołnierze walczący w Legionach przeciwko Rosji uważali rusofilię przywódców Narodowej Demokracji za zdradę sprawy narodowej” — pisał historyk dr Paweł Brykczyński, autor książki „Gotowi na przemoc. Mord, antysemityzm i demokracja w międzywojennej Polsce”. (. .. ) „Prorosyjskość Dmowskiego była jednak nieskuteczna” — mówi dr Krzywiec. – „Robił różne gesty w stronę Rosjan i nic za to nie dostawał”. " Całość dziś na OKO. press.

RobertKoliński