Żyję z pisania i dla pisania - spotkanie z Tomaszem Jastrunem

A mi jest wstyd, że mamy krótką pamięć i nie umiemy raz na zawsze odciąć się od dni minionych. Z łatwością umiemy zmieniać nazwy ulic, ale nie umiemy zmienić tego, żeby nie prześladowały nas zmory dni złe wspomnienia pod rządami dawnych działaczy komunistycznych. Pod rządami wszechobecnej bezpieki i urzędu bezpieczeństwa. Zarzut, że obrzuca się kogoś błotem, jest o tyle nie trafiony, że to ci którzy obrzucali, szkalowali, donosili, intrygowali powinni mieć na tyle przyzwoitości, aby przeprosić i przestać wiecznie wspinać się na piedestały popularności. W naszej przestrzeni i w każdej dziedzinie funkcjonują ludzie, którzy niejako tworzą muzea czasu minionego. Są to dzieci tych, którzy byli zawsze wierni partii i jej władzom. Pora to raz na zawsze zmienić i przestać organizować jakieś dziwaczne spotkania z ludźmi co niewiele mają przyzwoitości i jeszcze mniej dorobku tzw. artystycznego. Jeżeli istnieje lumpenproletariacki sznyt, to ma go zaproszony gość. Bo ten fason, dziedziczy się z domu. Warto zrozumieć, że dawne komunistyczne chwasty będą rosły, aż ich się nie wyrwie. Przestanie się ich słuchać i oglądać. Bo lubić, nie ma ich za co.